Suplement do publikacji Fundamenty moralne w reformie ochrony zdrowia: sukces lub upadek centrów zdrowia psychicznego porządkuje materiał prawny, instytucjonalny i ekonomiczny dotyczący reformy ochrony zdrowia psychicznego w Polsce, ze szczególnym uwzględnieniem centrów zdrowia psychicznego. Opracowanie obejmuje analizę dynamiki stawki ryczałtowej per capita w pilotażu CZP, jej relacji do inflacji oraz porównanie tempa wzrostu finansowania z rosnącymi kosztami wynagrodzeń personelu psychiatrycznego. Wskazuje również ryzyka wynikające z osłabienia realnej wartości ryczałtu, w tym możliwość ograniczania rozwoju zespołów środowiskowych i działań profilaktycznych w końcowej fazie przedłużającego się pilotażu. Integralną częścią suplementu jest także kalendarium najważniejszych aktów prawnych, debat parlamentarnych, kontroli i decyzji instytucjonalnych, które współtworzyły ramy reformy psychiatrii środowiskowej w Polsce.
Publikacja podejmuje próbę wyjaśnienia, dlaczego reforma ochrony zdrowia psychicznego w Polsce, mimo deklarowanej troski o dobro pacjenta, prowadzi do odmiennych i często sprzecznych wizji organizacji opieki. Autorzy pokazują, że spór wokół centrów zdrowia psychicznego nie dotyczy wyłącznie rozwiązań organizacyjnych, finansowych i prawnych, lecz sięga głębiej — do moralnych fundamentów decyzji publicznych oraz sposobu rozumienia dobra, bezpieczeństwa, sprawiedliwości i odpowiedzialności państwa. Punktem wyjścia analizy jest teoria fundamentów moralnych Jonathana Haidta, wykorzystana jako narzędzie interpretacji konfliktów obecnych w systemie ochrony zdrowia. Autorzy zestawiają ją z koncepcją wartości publicznej Marka Moore’a, wskazując, że trwała reforma wymaga nie tylko uzgodnienia celu, ale również uzyskania legitymizacji społecznej i politycznej oraz zbudowania realnych zdolności organizacyjnych do wdrażania zmian. W tym ujęciu centra zdrowia psychicznego stają się sprawdzianem tego, czy państwo potrafi przełożyć deklarowane wartości na dostępne, godne i skuteczne wsparcie dla osób w kryzysie psychicznym. Książka łączy zasadniczy raport autorski z głosami komentatorów reprezentujących różne środowiska i perspektywy. Dzięki temu nie zamyka debaty w jednym stanowisku, lecz odsłania napięcia między troską a logiką systemu, między deinstytucjonalizacją a bezpieczeństwem pacjentów, a także między ambicją reformy a jej kruchością instytucjonalną. Jest to publikacja o psychiatrii środowiskowej, ale zarazem o państwie, które musi rozstrzygnąć, czy chce jedynie administrować świadczeniami, czy też rzeczywiście organizować warunki ochrony przed cierpieniem.
BACKGROUND: Bariatric surgery is increasingly utilized in elderly populations as a treatment for morbid obesity, with demonstrated benefits in weight loss and comorbidity resolution. However, data on the safety and efficacy of these procedures in super-elderly patients remain limited, particularly regarding different types of surgical procedures. OBJECTIVE: This study aimed to evaluate the incidence and nature of 30-day postoperative complications in patients aged 75 and older undergoing primary bariatric surgery as well as comparing the outcomes between SG and RYGB procedures. METHODS: This retrospective cohort study analyzed super-elderly patients who underwent primary bariatric surgery between 2015 and 2023. Demographic, clinical, and surgical data were extracted from the MBSAQIP database. Patients were categorized into SG and RYGB groups, and 30-day outcomes, including morbidity, mortality, and specific complications, were assessed and compared. RESULTS: A total of 2,539 patients (median age: 76 years, 64.8% women) were included. SG was the most commonly performed procedure (75%), followed by RYGB (21.2%). Within 30 days postoperative complications occurred in 10.4% of patients, with severe complications in 6.0%. Mortality was low (0.3%). SG demonstrated significantly lower rates of overall (8.7% vs. 15.8%) and severe complications (4.7% vs. 10.2%) compared to RYGB. Specific complications, including deep surgical site infections, bowel obstruction, and septic shock, were more prevalent in the RYGB group. Both groups had a median hospital stay of one day. CONCLUSION: Bariatric surgery in super-elderly patients is associated with low morbidity and mortality rates within 30 days when appropriately optimized. SG, due to its lower 30-day complication rates, may be the preferred option for patients with higher surgical risk. These findings underscore the importance of individualized risk assessment and postoperative care in this high-risk population. Further research is needed to evaluate long-term outcomes and refine surgical protocols.
The dynamic advancements in artificial intelligence are enabling the integration of machine learning into medical practice. A significant challenge in modern anesthesiology is the need for precise, continuous adjustment of anesthetic drug doses in response to the patient's rapidly changing physiological state. Traditional manual methods of drug delivery often result in excessive variability in the depth of anesthesia and hemodynamic stability. Utilizing machine learning algorithms represents a modern, promising approach designed to enhance the overall quality and safety of anesthetic care. Aim of the study: The objective of this study is to review the current state of knowledge concerning machine algorithms in automated anesthetic drug delivery systems and to compare these with conventional administration methods, evaluating the benefits and limitations of each approach. Materials and methods: A review of selected literature in the PubMed, Google Scholar database was conducted, using the following keywords: “anesthetic drugs”, “machine learning”, “closed-loop system” “artificial intelligence” Conclusions: The review demonstrates that Machine Learning-driven Closed-Loop Anesthesia Delivery Systems (CLADS) offer superior stability of anesthetic depth and hemodynamic control compared to manual administration. The implementation of AI allows for the personalization of therapy and a significant reduction in drug and gas wastage, supporting the "Green Anesthesia" initiative. Furthermore, automation contributes to better long-term outcomes, such as reduced incidence of postoperative delirium and cognitive dysfunction. However, despite high autonomy, the "human-in-the-loop" paradigm remains essential due to technical artifacts and unforeseen surgical events. Future research should focus on regulatory standardization and the integration of multi-loop systems managing hypnosis, analgesia, and neuromuscular blockade simultaneously.
Cel pracy Inhibitory wychwytu serotoniny (SSRI) są najczęściej stosowanymi lekami w leczeniu epizodów dużej depresji (major depressive disorder- MDD). Niemniej jednak, około 50% pacjentów z MDD nie osiąga odpowiedzi terapeutycznej w wyniku leczenia SSRI i istnieje niewiele danych dotyczących tego, które leki są skuteczne jako leczenie drugiego rzutu u pacjentów, którzy nie odpowiadają na leczenie SSRI. W niniejszej pracy przeanalizowano dane 79 pacjentów z MDD, aby ocenić efektywność trazodonu XR w grupach pacjentów leczonych de novo oraz tych, u których zmieniono lek na trazodon XR po nieudanej próbie leczenia SSRI. Metoda Pomiary przeprowadzono na początkowym etapie oraz w 2., 4., 8. i 12. tygodniu za pomocą narzędzi do oceny nasilenia: depresji (Skala Depresji Montgomery-Åsberg, Krótki Inwentarz Symptomatologii Depresji wypełniany przez pacjenta i klinicystę - główne punkty końcowe badania), efektywności terapeutycznej (Skala Ogólnego Wrażenia Klinicznego), anhedonii (Skala Przyjemności Snaith-Hamilton), lęku (Skala Lęku Hamiltona), bezsenności (Ateńska Skala Bezsenności), funkcjonowania psychospołecznego (Skala Niepełnosprawności Sheehana) i funkcjonowania seksualnego (Kwestionariusz Funkcji Seksualnych u Kobiet / Międzynarodowy Indeks Funkcji Erekcji u mężczyzn). Poziomy odpowiedzi na leczenie i remisji były w dużej mierze podobne w obu badanych grupach. Wyniki Wyniki wskazały, że efektywność trazodonu XR w leczeniu pacjentów z MDD, którzy nie reagowali na SSRI podawane jako leczenie pierwszego rzutu w danym epizodzie depresyjnym, była porównywalna do tej obserwowanej u pacjentów leczonych de novo. Ponadto, trazodon XR efektywnie redukował nasilenie depresji, lęku, bezsenności, anhedonię i poprawiał funkcjonowanie psychospołeczne (w obu grupach). Wnioski Dodatkowo, trazodon XR jako leczenie drugiego rzutu poprawiał funkcje seksualne u mężczyzn, którzy wcześniej byli leczeni SSRI.
