بررسی مقایسه ای سبک های والدگری و خودکارآمدی والدینی در مادران کودکان با و بدون نشانه های اضطرابی

مقدمه: اختلالات اضطرابی از شایع­ترین مشکلات در بین کودکان می­باشد که می­تواند به مشکلات کارکردی منجر شود. اکثر مطالعات نشانگر همپوشی بالای اختلالات اضطرابی کودک و خانواده وی بوده­اند. هدف مطالعه­ی حاضر، مقایسه­ی بین سبک­های والدگری و خودکارآمدی والدگری مادران کودکان مضطرب و غیر مضطرب بوده است. روش ­کار: در این تحقیق علی-مقایسه­ای در سال 1392 110کودک (55 کودک مبتلا به اضطراب و 55 کودک غیر مبتلا به اضطراب) به همراه مادران­شان شرکت کردند. کودکان مضطرب از طریق نمونه­گیری در دسترس و کودکان غیر مضطرب بر اساس همتاسازی متغیرهای جمعیت­شناختی با گروه مضطرب از مدارس ابتدایی شهر مشهد انتخاب شدند. مادران کودکان، پرسش­نامه­های سبک­های والدگری، خودکارآمدی والدگری و اطلاعات جمعیت­شناختی را تکمیل نمودند. مقایسه­ی نتایج دو گروه با استفاده از نرم­افزار SPSS و آمار توصیفی و آزمون تی مستقل انجام شد. یافته­ ها: نتایج نشان داد که تعارض و سردرگمی مادران کودکان مضطرب به طور معنی­داری بالاتر از تعارض و سردرگمی مادران گروه شاهد (001/0P