ب با توجه به اینکه در دوره سالمندی، با بروز ناهنجاری‌های اسکلتی-عضلانی و به تبع آن تغییرات در عملکرد بیومکانیکی همراه است؛ استفاده از برنامه‌های تمرینی مناسب با رویکرد پیشگیری و یا کاهش تبعات منفی ناشی از این تغییرات، در دستور کار متخصصان حوزه بازتوانی ورزشی و کاردرمان­ها قرار دارد. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرین استقامتی در خشکی، آب و ترکیبی بر متغیرهای منتخب کینماتیکی راه‌رفتن غیرارادی مردان 75-60 سال بود. در این پژوهش نیمه تجربی، 60 مرد به صورت داوطلبانه شرکت نمودند و به صورت تصادفی در سه گروه 20 نفره، هشت هفته تمرین استقامتی در خشکی، در آب و ترکیبی قرار گرفتند. از آزمون­های آماری تی وابسته برای مقایسه پیش‌ و پس‌آزمون و تجزیه‌وتحلیل کوواریانس برای مقایسه اثر سه نوع تمرین بر متغیرهای وابسته استفاده شد. یافته‌ها تاثیر انجام تمرین استقامتی در خشکی، آب و ترکیبی در افزایش معنادار میزان طول‌گام نرمالیزه، جابجایی مرکز جرم بدن در محورهای قدامی-خلفی و داخلی-خارجی، دامنه حرکتی مفاصل ران، زانو و دورسی فلکشن مچ پا راه‌رفتن غیرارادی را نشان داد (0/05>P)، با وجود اینکه به نظر می‌رسد استفاده از تمرینات استقامتی در خشکی، آب و ترکیبی می‌تواند اثر مثبت بر متغیرهای منتخب کینماتیکی سالمندان حین راه‌رفتن داشته باشد؛ تجزیه و تحلیل کوواریانس یک راهه نشان داد که تمرینات استقامتی ترکیبی و آب اثر متفاوتی بر متغیر جابجایی مرکز جرم بدن دارد و می توان انجام این تمرین را برای بهبود عملکرد راه رفتن و جابه‌جایی ایمن و مطمئن به سالمندان توصیه کرد. مطالعات آتی جهت بررسی هرچه دقیق‌تر تفاوت­های موجود بین انواع روش­های تمرینات استقامتی ضروری به نظر می‌رسد.

چکیدهمقدمه و اهداف: با توجه به اینکه در دوره سالمندی، پتانسیل بروز ناهنجاری‌های اسکلتی-عضلانی و به تبع آن تغییرات در عملکرد بیومکانیکی همراه است؛ استفاده از شیوه برنامه‌های تمرینی مناسب با رویکرد پیشگیری و یا کاهش تبعات منفی ناشی از این تغییرات، در دستور کار درمانگران و بازتوانی ورزشی، قرار دارد. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرین استقامتی خشکی، آب و ترکیبی بر متغیرهای منتخب بیومکانیکی راه رفتن ارادی مردان 75-60 سال بود.مواد و روش ها :در این پژوهش 60 مرد 75-60 ساله به صورت داوطلبانه، به صورت تصادفی در سه گروه 20 نفره، تمرین استقامتی در خشکی، آب و ترکیبی، به عنوان آزمودنی در این پژوهش شرکت نمودند. از آزمونهای آماری تی وابسته برای بررسی اثر سه هریک از سه شیوه تمرین مورد استفاده در این پژوهش(پیش‌ و پس‌آزمون) و تجزیه‌وتحلیل کوواریانس یک‌راهه برای مقایسه اثر سه نوع تمرین بر متغیرهای منتخب بیومکانیکی در راه رفتن ارادی، استفاده شد.یافته ها: یافته ها نشان داد انجام تمرین استقامتی در خشکی، آب و ترکیبی را باعث افزایش معنادار میزان طول گام نرمالیزه، جابجایی مرکز جرم بدن در محورهای قدامی- خلفی و عمودی، دامنه حرکتی مفاصل ران، زانو و دورسی فلکشن مچ پا و حداکثر نرمالیزه اول Fz (اوج نیروی عمودی عکس العمل زمین) حین شروع راه رفتن ارادی نشان داد (05/0>P). همچنین، انواع تمرین استقامتی خشکی، آب و ترکیبی اثر متفاوتی بر متغیر دامنه حرکتی پلانتارفلکشن مفصل مچ پا ایجاد نمودند (05/0>P) (بین تمرینات خشکی و ترکیبی با 007/0=P)؛ اما تفاوت معناداری در میزان اثرگذاری نوع تمرین استقامتی خشکی، آب و ترکیبی بر سایر متغیرهای کینماتیکی و کینتیکی حین راه رفتن ارادی مشاهده نشد (05/0

مقدمه و اهداف هماهنگی بین مفاصل و عضلات سبب اعمال و پخش مناسب نیرو بر ستون فقرات کمری و مفاصل می­شود. از طرفی دیگر، خستگی ناشی از قایقرانی که با تغییراتی در مکانیک پارو زدن نیز همراه است، به­دلیل چرخه­ای و تکراری بودن موجب تغییراتی در الگوی هماهنگی و تغییرپذیری مفاصل می ­شود. هدف تحقیق حاضر تعیین اثر یک وهله خستگی عمومی بر میزان هماهنگی و تغییرپذیری بین مفاصل ناحیۀ تنه (ناحیۀ کمری-پشتی ستون فقرات و ران-لگن) قایقرانان نخبه بود. مواد و روش ها 14 قایقران تیم ملی مردان در تحقیق کنونی نیمه ­آزمایشگاهی شرکت کردند. برای ایجاد خستگی عمومی ناشی از فعالیت تا حد واماندگی از تمرین قایقرانی روی ارگومتر استفاده شد. متغیرهای مرتبط با هماهنگی و تغییرپذیری بین مفاصل با استفاده از دستگاه واحدهای اندازه‌گیری اینرسی و مشخصات کینماتیکی حرکت در سه صفحۀ ساجیتال، فرونتال و هوریزنتال محاسبه شد. از آزمون شاپیرو-ویلک برای تعیین وضعیت نرمال بودن توزیع داده ­ها و از آزمون آماری تی وابسته برای مقایسه متغیرهای وابسته در سطح معنا­داری P≤0/05 استفاده شد. یافته­ ها نتایج نشان داد که یک وهله خستگی عمومی تغییر معنا­داری بر میزان تغییرپذیری مفاصل ران-لگن در صفحۀ ساجیتال (0/009=P با اندازه اثر 0/933) دارد. یک وهله خستگی عمومی تغییر معنا­داری بر میزان هماهنگی مفاصل کمری-پشتی و ران-لگن در صفحات ساجیتال، فرونتال و هوریزانتال ایجاد نمی‌کند (0/05>P). همچنین تغییر معنا­داری بر میزان تغییرپذیری مفاصل کمری-پشتی در صفحات ساجیتال، فرونتال و هوریزانتال و مفاصل ران-لگن در صفحات فرونتال و هوریزانتال قایقرانان نخبه ایجاد نمی‌کند (0/05>P). نتیجه­ گیری با توجه به نتایج به­ دست ­آمده، می­توان افزایش تغییرپذیری مفاصل ناحیه تنه را به­عنوان ریسک ­فاکتوری بر عملکرد قایقرانان حرفه­ای قلمداد کرد که پتانسیل بروز آسیب ­های مختلفی همچون کمردرد در بین ورزشکاران این رشته ورزشی را موجب می­شود.