مقدمه: تعامل میان فعالیت فیزیکی و دوره قاعدگی در نتایج تحقیقات پیشین انجام شده در کل جهان دارای ابهام است. از سوی دیگر بدون تردید برخی زنان از فشارها و دردهای مربوط به دوره قاعدگی رنج می برند، بنابراین رابطه بین قاعدگی و فعالیت باید مورد بررسی دقیق تر قرار گیرد. مطالعه حاضر با هدف سنجش ارتباط فعالیت فیزیکی با وی‍ژگی های (الگو و نشانه ها) قاعدگی انجام شد. روش‌کار: مطالعه حاضر یک مطالعه توصیفی - تحلیلی از نوع مقطعی است که پس از اخذ رضایت بر روی 91 نفر از جامعه پرسنل خدماتی زن سه بیمارستان تحت پوشش علوم پزشکی شهر زاهدان طی سال 89-90 انجام شد. همه افراد به صورت سرشماری با داشتن شرایط ورود و شرایط خروج از مطالعه نمونه گیری شدند. در این پژوهش فعالیت فیزیکی آزمودنی ها در ابتدا بر حسب شدت فعالیت به انواع سبک، متوسط و سنگین (برگرفته از پرسشنامه بین المللی) بر اساس هزینه انرژی بر حسب متابولیک اکی والانت (MET) طبقه بندی و سپس افراد بر اساس فعالیت متوسط (9/5-3 METs) همسان شدند و تعداد هر METs ضربدر تعداد ساعات در هفته شد و کل فعالیت فیزیکی هفتگی (TWA) به دست آمد و سپس ارتباط آن با الگوی قاعدگی سنجیده شد، فرم الگوی قاعدگی شامل میانگین روزهای خونریزی، طول سیکل قاعدگی، نظم قاعدگی و حجم خونریزی و سنجش علائم و نشانه قاعدگی و فرم یادآور فعالیت فیزیکی هفت روزه به طریق مصاحبه تکمیل شد. آنالیز داده ها بر اساس آمار همبستگی پیرسون و اسپیرمن و رگرسیون مدل خطی با نرم افزار آماری SPSS (نسخه 15) مورد بررسی قرار گرفتند. میزان p کمتر از 05/0 معنادار در نظر گرفته شد. یافته‌ها: میانگین سنی زنان 10/8 ± 74/38 سال با حداکثر 40 سال و حداقل 37 بود. فعالیت فیزیکی کارکنان بیمارستان در سطح متوسط بود. بین شدت متوسط فعالیت فیزیکی بر روی الگوی قاعدگی تنها در علائم و نشانه های قاعدگی ارتباط معکوسی مشاهده شد (045/0=p). اکثر افراد شدت علائم را در حد بدون تجربه علائم و تجربه کم گزارش کردند. بر اساس مدل خطی رگرسیون متغیر پیش بینی کننده شدت فعالیت فیزیکی متوسط بر علائم قاعدگی تأثیرگذار بود و در نهایت میانگین نمره 61/23 از 64 نمره با فاصله اطمینان 95 درصد (33/27-26/23) بود. نتیجه‌گیری: شدت فعالیت متوسط فیزیکی نه تنها تغییر قابل ملاحظه ای بر میزان خونریزی، طول سیکل قاعدگی و نظم قاعدگی ندارد، بلکه شدت علائم و نشانه های ناراحت کننده قاعدگی را کاهش می دهد. بنابراین فعالیت متوسط فیزیکی تأثیر مثبتی بر زنان دارد.

مقدمه: درد پرینه ناشی از اپی زیاتومی، همواره مشکلی استرس زا برای زنان نخست زا بوده و اثر منفی بر عملکرد و اولین تجربه مادر شدن را دارد از آنجا که اکثر زنان نخست زا اپی زیاتومی می شوند، ایـن پژوهش با هدف مقایسه اثر نوار حاوی ژل خنک کننـده بـا بـسته یـخ بـر شـدت درد پرینـه بعـد از اپـی زیاتومی در زنان نخست زای زایمان کرده در بیمارستان حضرت ام البنین (س) مشهد از مهر تـا بهمـن ماه 1384 انجام گردید. روش کـار: در ایـن کـار آزمـایی بـالینی 121 زن نخـست زا بـا معیارهـای ورود بـه مطالعـه، بـه روش تخصیص تصادفی در دو گروه سرما درمانی (نوار حاوی ژل خنک کننده، بسته یخ) و گروه کنترل قـرار گرفتند. واحدهای پژوهش طی 4 ساعت اول بعد از اپی زیاتومی توسط پژوهشگر و پس از آن بر اسـاس تقاضای خود، درمان را دریافت کردند. ارزیابی شدت درد با مقیاس عـددی درجـه ای و بهبـود زخـم بـا مقیاس ریدا طی 4 ساعت اول و روزهای اول، دوم، پنجم و دهم و رضایت درمان در روز دهـم صـورت گرفت. اطلاعات توسط آزمونهای پارامتری و غیر پارامتری مورد تجریه و تحلیل آماری قرار گرفت. نتایج: سه گروه از نظر شدت درد پرینه طی 4 سـاعت اول (P=0/003) و روز دهـم (P= 0/044) بعـد از اپی زیاتومی و کاهش نیاز به دارو (استامینو فن) به نفع گروه نوار حـاوی ژل تفـاوت آمـاری معنـی دار داشـتند (p<0/001). دو گـروه سـرما درمـانی از نظـر میـانگین نمـره ر ضـایت از ضـد درد موضـعی (p=0/001) و بهبود زخم نیز به نفع گروه نوار حاوی ژل تفاوت آماری معنی دار داشتند (p<0/001). نتیجه گیری: استفاده از نوار حاوی ژل خنک کننده در کاهش شدت درد پرینه و کاهش نیاز به دارو مؤثر است. لذا به عنوان روشی ایمن و بدون عارضه و قابل استفاده در بیمارستان و منزل پیشنهاد می شود