مقدمه: اضطراب مرگ، وسواس مرگ و افسردگی مرگ، سه بعد پریشانی مرگ را تشکیل می­دهند. هدف پژوهش حاضر بررسی همگرایی و واگرایی بین این سه بعد نگرش مرضی نسبت به مرگ بود. روش­کار: در یک بررسی همبستگی، نمونه­ای به حجم 339 نفر به روش تصادفی طبقه­ای از بین دانشجویان دختر و پسر دانشگاه پیام نور استان آذربایجان شرقی که در سال تحصیلی 94-1393 مشغول به تحصیل بودند، انتخاب شدند. شرکت­کنندگان به مقیاس­های اضطراب مرگ، وسواس مرگ و افسردگی مرگ پاسخ دادند. داده‏ها با استفاده از روش تحلیل عاملی اکتشافی از نوع تحلیل مولفه­های اصلی با چرخش پروماکس تحلیل شدند. یافته­ها: الگوی وزن­های عاملی و آزمون اسکری سه عامل وسواس مرگ، افسردگی مرگ و اضطراب مرگ را به ترتیب با ارزش­های ویژه 4/13، 77/3 و 54/2 پیشنهاد نمود. این 3 عامل 85/45 درصد واریانس­های پریشانی مرگ را تبیین می­کنند. نتیجه­گیری: پریشانی مرگ، ساختاری چندعاملی داشته و وسواس مرگ، افسردگی مرگ و اضطراب مرگ، مولفه­های جداگانه­ی پریشانی مرگ را تشکیل می­دهند.

مقدمه: جرایم جنسی در نوجوانان، از جمله جرایمی هستند که هزینه­های مادی و اجتماعی فراوانی در پی دارند و شناخت ویژگی­های این دسته از نوجوانان بزه­کار امری ضروری است. هدف از این پژوهش، مقایسه­ی نمرات مقیاس­های بالینی و اعتباری پرسش­نامه­ی چندوجهی شخصیتی مینه­سوتا-نوجوانان، در نوجوانان بزه­کار جنسی و غیر جنسی ساکن کانون اصلاح و تربیت است. روش­کار: این مطالعه­ی توصیفی علی-مقایسه­ای در کانون اصلاح و تربیت شهر تهران در سال 1392 انجام گرفت. تعداد 86 نوجوان بزه­کار با جرایم غیر جنسی و 20 نفر با جرایم جنسی، به روش در دسترس انتخاب شده و به سئوالات پرسش­نامه­ی چندوجهی شخصیتی مینه­سوتا-نوجوانان پاسخ دادند. تحلیل داده­ها با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیری انجام گرفت. یافته­ها: میانگین نمرات تمام زیرمقیاس­های گروه بزه­کار جنسی بالاتر از میانگین نمرات گروه بزه­کار غیرجنسی بود اما تنها در زیرمقیاس بالینی افسردگی (03/0=P) و زیرمقیاس اعتباری نابسامدی نوع یک (04/0=P) دو گروه، تفاوت معنی­داری داشتند. نتیجه­گیری: نوجوانان بزه­کار جنسی در اکثر مقیاس­های پرسش­نامه­ی چندوجهی شخصیتی مینه­سوتا-نوجوانان که توصیفی از ویژگی­های افراد و سازگاری هیجانی آن­ها است، تفاوتی با نوجوانان بزه­کار غیر جنسی ندارند و تفاوت عمده­ی آن­ها این است که نمرات بزه­کاران جنسی در شاخصی که عدم رضایت کلی از زندگی، ناامیدی و روحیه­ی پایین را نشان می­دهد بیشتر است. از این نتایج می­توان در ارزیابی و درمان این دسته از بزه­کاران استفاده نمود.

هدف پژوهش حاضر بررسی ساختار عاملی، اعتبار و روایی مقیاس‌های تکمیلی انسجام و سازگاری خانواده (FACES-IV)، یعنی؛ مقیاس تعاملات خـانـوادگـی (FCS) و مقیاس رضایت خـانـوادگی (FSS) در جامعه خانواده‌های ایرانی بود. این پژوهش یک مطالعه توصیفی و مقطعی است که برای این منظور 1652 آزمودنی از اعضاء خانواده­ هایهفت استـان تهران، مشهد، تـبـریـز، کرمانشاه، یزد، شیراز و اصفهان (558 پدر، 576 مادر و 518 فرزند) مقیاس‌های تعاملات و رضایت خانوادگی را تکمیل نمودند. برای بررسی روایی همگرا و واگـرا از مقیـاس سلامت خلقی (DASS)، پرسش‌نامه مشکلات رفتـاری کـودکـان (YSR)، فرم کوتاه ‌مقیاس استـرس فرزندپروری (PSI-SF) و فهرست وقایع زندگی (LE) استفاده گردید.نتایج آلفای کرونباخ حاکی از آن بود که میزان اعتبار مقیاس تعاملات خانوادگی برای پدران، مادران و فرزندان خانواده به ترتیب 88/0، 87/0 و 89/0 و مقیاس رضایت خانوادگی برای پدران، مادران و فرزندان خانواده به ترتیب 90/0، 88/0 89/0 به دست آمد. بررسی روایی همگرا و واگرا از طریق محاسبه ضریب همبستگی مقیاس تعاملات و رضایت خانوادگی با مقیاس DASS، YSR، PSI-SF و LE رضایت‌بخش بود. نتایج تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که الگوی دو عاملی وابسته به هم تحت عناوین دو زیرمقیاس تعاملات و رضایت خانوادگی، برازش خوبی با داده‌ها دارد. در بررسی ساختار عاملی، نتایج پژوهش از مدل دو عاملی متمایل حمایت کرد. بر اساس نتایج، مقیاس‌های تعاملات و رضایت خانوادگی واجد ویژگی‌های روان‌سنجی برای کاربرد در پژوهش‌های روان‌شناختی خانواده‌های ایرانی است.

مقدمه: ارزیابی دقیق مشکلات رفتاری کودکان بسیار حایز اهمیت است. بنابراین پژوهش حاضر با هدفبررسی مقایسه­ای میزان شیوع اختلالات رفتاری دختران و پسران پیش ­از دبستان و ارایه­ی راهکارهای کاهش آن انجام شد. روش­کار: جامعه­ی آماری این مطالعه­ی توصیفی شامل تمام کودکان پیش­ از سن دبستان 7-5/1 ساله­ی شهر تهران در سال 90-1389 بود که از این میان نمونه­ای با حجم 2000 نفر با روش نمونه­گیری چندمرحله­ای انتخاب و مقیاس مشکلات رفتاری کودکان در اختیار مادران آن­ها قرار گرفت. داده­ها با استفاده از آمار توصیفی، مجذور خی و نرم­افزار SPSS نسخه­ی 18 تحلیل گردیدند. یافته­ها: تعداد کل آزمودنی‌ها 1977 نفر بوده و 957 نفر (4/48%) پسر و 1020 نفر (6/51%) دختر بودند. شایع‌ترین اختلال در پسران مربوط به اختلال توجه (1/6%) و در دختران مربوط به مشکلات عاطفی-هیجانی واکنشی (2/17%) است. شایع‌ترین اختلال در دوره­ی قبل از 5 سال مربوط به مشکلات عاطفی-هیجانی واکنشی (3/11%) و در دوره­ی 7-5 سال مربوط به مشکلات عاطفی-هیجانی واکنشی (7/10%) و شکایات بدنی (3/10%) است. دختران در مقایسه با پسران در اغلب زیرمقیاس­های مشکلات رفتاری، مشکلات بیشتری را تجربه کردند (001/0=P). نتیجه­گیری: دختران پیش ­از دبستان در مقایسه با پسران در اغلب زیرمقیاس­های مشکلات رفتاری، مشکلات بیشتری را تجربه کردند. نتایج پژوهش حاضر نشان می­دهد که میزان شیوع اختلالات رفتاری در کودکان سنین پیش­ از دبستان در سطح نسبتا بالایی می­باشد که لزوم توجه هرچه بیشتر مسئولان بهداشت روان را به این امر مشخص می­سازد.

مقدمه: با توجه به نقش مهم هویت­یابی در نوجوانی و مشکلاتی که متعاقب این مرحله صورت می­گیرد که می­تواند زمینه­ساز آسیب­شناسی روانی در مراحل بعدی رشد گردد، هدف از مطالعه­ی حاضر بررسی نیم­رخ شخصیتی پرسش­نامه­ی چندوجهی شخصیتی مینه­سوتا-نوجوانان (MMPI-A) در وضعیت­های مختلف هویتی در نوجوانان می­باشد. روش­کار: جامعه­ی آماری این پژوهش پس­رویدادی و مقطعی شامل تمام دانش­آموزان شهر تهران در مقطع دبیرستان و پیش­دانشگاهی بود. روش نمونه­گیری از نوع خوشه­ای چندمرحله­ای بوده و گروه نمونه شامل 506 نفر از دانش­آموزان (273 دختر و 276 پسر) به­ صورت تصادفی از چهار منطقه­ی شهر تهران انتخاب شدند و به سئوالات پرسش­نامه­های فرایند هویت ایگو و شخصیتی چندوجهی مینه­سوتا-نوجوان پاسخ دادند. داده­ها با استفاده از نرم­افزار SPSS نسخه­ی 18 و آمار توصیفی تحلیل شدند. یافته­ها: میانگین نمرات تمام زیرمقیاس­ها در تماموضعیت­های هویتی در محدوده­ی بهنجار قرار داشت. تنهاخرده­مقیاس پارانویا در دختران در وضعیت هویت ایدئولوژیکی وقفه­ی هویت در محدوده­ی خاکستری (نمرات تی بین 60 تا 65) قرار گرفته که با وجود آن که از نظر بالینی معنی­دار نمی­باشد ولی بالقوه می­تواند مشکلاتی را ایجاد نماید. نتیجه­گیری: نیم­رخ شخصیتی نوجوانان در وضعیت­های هویتی ضبط، وقفه و پراکندگی هویت در محدوده­ی بهنجار است و پرسش­نامه­ی چندوجهی شخصیتی مینه­سوتا-نوجوانان توانسته است با در نظر گرفتن مسایل مربوط به بحران هویت در نوجوانان و مشکلاتی که نوجوانان با آن درگیر هستند، محدوده­ی بهنجار بودن را از آسیب­شناسی روانی افتراق دهد.

The present study examined the stability of the factor structure and psychometric properties of the complementary scales of family adaptability and cohesion evaluation scales (FACES) in Iranian families. The scale was translated into Persian language and was used as part of a battery of questionnaires consisting of the scales measuring family communication scale (FCS), family satisfaction scale (FSS), depression, anxiety, stress scale (DASS), youth self-report for behavior problems (YSR), parenting stress index-short form (PSI-SF), and life events (LF). A sample of 1652 subjects (father= 558, mother= 576, child=518) from seven capital cities including Tehran, Mashhad, Tabriz, Kermanshah, Yazd, Shiraz, and Esfahan completed questionnaires. Confirmatory factor analysis upheld the original two-factor structure. The results provided acceptable internal consistency, test-retest reliability, convergent, and divergent validity. Findings supported the Persian version of FCS and FSS for cross-cultural use as a valid and reliable measure for diagnostic purposes in family context.

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی گروه‌درمانی متمرکز بر ابراز وجود در کاهش پرخاشگری و بهبود پيشرفت تحصيلی دانش‌آموزان مقطع متوسطه شهر شيراز انجام شده است. روش: در يک بررسی آزمايشی، از ميان 125 نفر به‌کمک پرسش‌نامه پرخاشگری (AGQ) و مصاحبه تشخيصی، 32 نفر گزينش شده و به‌تصادف در دو گروه آزمايش و گواه جای داده شدند. هم‌چنين از ميان دانش‌آموزان عادی همان دبيرستان‌ها و کلاس‌ها به‌تصادف 32 نفر به‌عنوان گروه مقايسه انتخاب شدند. سپس روش مداخله گروهی ابراز وجود در 12 جلسه 90 دقيقه‌ای در مورد گروه آزمايش انجام شد و دو گروه عادی و پرخاشگر، درمانی دريافت نکردند. هر سه گروه پس از پايان دوره مداخله به پرسش‌نامه‌های پژوهش پاسخ دادند. داده‌های به‌دست‌آمده به‌کمک آزمون‌های آماری t، تحليل واريانس يک راهه و آزمون تعقيبی شفه تحليل شدند. يافته‌ها: تحليل واريانس در مرحله پس‌آزمون در سه گروه از نظر متغيرهای پرخاشگری و پيشرفت تحصيلی (01/0p<) تفاوت معنی‌دار نشان داد. به بيان ديگر پرخاشگری در گروه آزمايش کاهش يافت و در پيشرفت تحصيلی آنها بهبود معنی‌دار پديد آمد. نتيجه‌گيری: درمان گروهی ابراز وجود در کاهش پرخاشگری و پيشرفت تحصيلی مؤثر است.