Tehran University of Art

The rapid expansion of metropolitan areas and the resulting fragmentation of green spaces have intensified concerns regarding ecological functionality and spatial justice. This study assesses the structural connectivity of the green space network in the Tehran Metropolitan Area by applying core principles of landscape ecology, with an emphasis on horizontal linkages across micro, meso, and macro spatial scales. Using Sentinel-2 satellite imagery and object-based classification, three key landscape metrics—Percentage of Landscape (PLAND), Proximity Index (PROX), and Landscape Shape Index (LSI)—were calculated within a 500-meter moving window and integrated into a Composite Connectivity Index (CCI). Spatial modeling and analysis were performed using eCognition Developer, GIS, FRAGSTATS, and Expert Choice software. Results indicate pronounced spatial inequalities in green space connectivity. Northern neighborhoods such as Baharan, Darband, Niavaran, Darakeh, Ghasemabad Dehnarmak, Jamaran, Tajrish, and Shahrak-e Gharb demonstrate the highest connectivity levels. In contrast, neghborhoods such as Northern Afsariyeh, Karun, Salsabil, Imam Khomeini, Vahidieh, Majidieh, and Dehghan reveal extremely low connectivity, underscoring severe fragmentation. A sharp north-south divide is evident, with districts 1, 2, 3, 4, and 5 showing high connectivity, while fourteen central districts exhibit limited structural integration. Southern districts (15, 16, and 20) display moderate conditions. The new index—capturing patch proportion, spatial proximity, and shape complexity—offers a practical and scalable tool for assessing and enhancing the performance of urban green infrastructure. Addressing these connectivity inequalities requires prioritizing structural enhancement over mere expansion to advance both ecological resilience and equitable planning.

اصفهان و دگرگونی‏های ایجادشده در آن در عصر صفوی، تعریفی تازه از شهر و شهرنشینی عرضه کرد و زیست‏جهانی متفاوت را برای هنرمند ترسیم نمود. شعر مکتب اصفهان که صائب تبریزی مهم‏ترین نمایندۀ آن به شمار می‏رود، صحنۀ بروز دگرگونی‏هایی عمده در شعر پارسی است. آیا می‏توان از وجود رابطه‏ای مابین تطورات اصفهان و نگاه و اندیشۀ شاعر سخن گفت و آیا می‏توان تأثیر سکونت در این زیست‏جهان متفاوت را در شعر صائب یافت؟ نوشتار حاضر، با اتخاذ نظریه‏پردازی داده‏بنیاد به‏عنوان روش تحقیق، پاسخ‏گویی بدین پرسش‏ها را هدف داشته و به جستجو و بررسی تأثیرات دگرگونی فضای شهری و اجتماعی اصفهان در غزلیات ملک‏الشعرای دربار صفوی پرداخته است. این پژوهش، پایتخت صفوی را بر ابعاد گوناگون هنرآفرینی صائب مؤثر یافته است. از یک سو، این شهرِ متفاوت و نو عناصر آن در شعر وی حضوری پررنگ دارند و در مضمون‏پردازی و نمادسازی نقش‏آفرینی می‏کنند؛ و از سویی دیگر، فضای اجتماعی جدیدِ حاکم بر این شهر، نگاه و اندیشه‏ای نو را برای صائب رقم می‏زند و شعرش حس شهرنشینی متمایزی را به نمایش می‏گذارد. نتایج به‏دست‏آمده، بر تأثیرپذیری دیدگاه صائب از شهر اصفهان و تحولات رخ نموده در آن تأکید می‏نهند و از بروز نوعی دگرگونی اجتماعی و آغاز شکل‏گیری فرهنگ نوین شهرنشینی در ایران سدۀ یازدهم هجری می‏گویند.

Abstract The rapid advancements in deep learning-based image generation tools have led to hyper-realistic results, highly favored in various industries. However, for fine arts practice, achieving the intended visual scope is crucial. Variational Autoencoders (VAEs) have gained attention for their ability to produce illusive outcomes with blurry effects. In this research, the latent space of VAEs and their unique visual characteristics are investigated. Through visual analysis, it is found that each VAE model exhibits distinct visual traits, offering diversity while remaining consistent with the original model. This has significant potential to enhance visual art practice. A workflow is proposed that showcases the use of VAEs in fine art, particularly with a single dataset. This workflow guides artists in leveraging VAEs’ distinctive visual characteristics and exploring their application for artistic outcomes. By incorporating VAEs into the creative process, artists can benefit from these models’ unique capabilities.

مقدمه: شیوه‌های دفن و تزئینات مقابر در طول تاریخ دستخوش تغییرات بوده‌اند. این تحولات به شکل‌گیری بقعه‌ها و آرامگاه‌ها انجامیده و تزئینات آن‌ها به‌عنوان بخشی کلیدی از هویت فرهنگی هر منطقه شناخته می‌شود. این پژوهش صندوق‌های چوبی مزار را در آرامگاه‌های ایران، عراق، ترکیه، مصر و سوریه، از قرن سوم تا دوازدهم هجری، بررسی می‌کند و در پی پاسخ به این پرسش‌هاست: پیشینه ساخت صندوق‌های چوبی مزار چیست و ویژگی‌های مشترک و تفاوت‌های آن‌ها در ایران، عراق، مصر، ترکیه و سوریه کدام‌اند؟روش پژوهش: این مطالعه ماهیتی توصیفی-تحلیلی دارد و دوره بازه گسترده قرن سوم تا دوازدهم هجری، را در بر می‌گیرد. نمونه‌گیری به‌صورت هدفمند انجام شده و شامل ۹۳ صندوق چوبی از ایران و ۳۰ صندوق چوبی از عراق، ترکیه، مصر و سوریه است. گردآوری اطلاعات به روش میدانی و کتابخانه‌ای صورت گرفته است.یافته‌ها: بررسی صندوق‌های چوبی مزار در پنج کشور مورد مطالعه نشان می‌دهد هر منطقه، ضمن پیروی از یک ساختار کلی، ویژگی‌های تزئینی و خوشنویسی خاص خود را دارد. در ترکیه، صندوق‌ها با قابی مثلثی‌شکل در بالا و خط ثلث جلی مشخص می‌شوند و تزئینات آن‌ها نسبت به سایر مناطق ساده‌تر است. در عراق، ساختار مکعب‌مستطیلی غالب است و خط کوفی تزئینی بر زمینه‌ای از نقوش اسلیمی به کار رفته است. در سوریه، دو نمونه محسن‌بن‌امام‌حسین و خالدبن‌ولید، قاب‌های محرابی‌شکل با نقوش تکراری دارند و خط رقاع همراه با کوفی در آن‌ها دیده می‌شود. در مصر، گره‌چینی بر هر چهار وجه صندوق‌ها اجرا شده و نقوش اسلیمی زمینه را می‌پوشانند؛ قاب‌بندی این صندوق‌ها پیچیدگی بیشتری دارد. در ایران، ساختار مکعبی متداول‌ترین شکل است و خط ثلث پرکاربردترین قلم به شمار می‌رود؛ همچنین استفاده از گلدان‌های طرح‌دار و ترکیب چند تکنیک در یک اثر، از ویژگی‌های شاخص صندوق‌های ایرانی است.نتیجه‌گیری: صندوق‌های مزار پس از ورود اسلام رواج یافته‌اند و با گذر قرن‌ها، با تزئینات و جزئیات بیشتری ساخته شده‌اند. با توجه به تعداد صندوق‌های مزار باقی‌مانده در ایران، به‌نظر می‌رسد خاستگاه اصلی این آثار ایران بوده است.

This article examines the discursive genealogy of me'm & amacr;ri-ye sonnati (traditional architecture), arguing that the term is not a neutral descriptive category but a modern historiographical construct. It traces the concept from nineteenth-century Orientalist surveys, which relied on stylistic classifications rather than notions of tradition, to early twentieth-century narratives of continuity advanced by scholars such as Arthur Upham Pope and Andr & eacute; Godard. The study shows how "tradition" was later translated into sonnat in midcentury nationalist debates and consolidated as me'm & amacr;ri-ye sonnati in the 1970s. This process flattened diverse architectural histories into a single category that served traditionalist and postrevolutionary ideological agendas. By reconstructing this genealogy, the article challenges retrospective essentialism and restores the historical plurality of Iran's architectural past.