هدف : ایجاد ریفلاکس و زیکویورترال در سگ جهت ایجاد مدل تجربی بیماری. طرح : مطالعه تجربی. حیوان: شانزده قلاده سگ نژاد مخلوط ایرانی. روش : تعداد شانزده قلاده سگ پس از آماده‌سازی از نظر سلامت و حضور ریفلاکس و زیکویورترال مادرزادی یا اکتسابی با سیستوگرافی به 4 گروه چهارتایی تقسیم شدند. ریفلاکس با روش جراحی باز و برش سقف حالب (5-3 میلیمتر) بدون بخیه لبه‌های شکاف، برش سقف حالب (5-3 میلیمتر) با سوند و بخیه لبه‌های شکاف با نخ ابریشم، برش سقف حالب (5-3 میلیمتر) به کمک سوند و بخیه با نخ نایلون و برش (7-5 میلیمتر) به کمک سوند و بخیه با نخ نایلون انجام شد. ده روز پس از انجام جراحی که با کمک سوند و بخیه با نخ نایلون انجام شد. ده روز پس از انجام جراحی که با شیوه‌های مختلف صورت گرفت سیستوگرافی مثبت انجام و حیوانات مورد مطالعه از نظر ابتلا یا عدم بیماری ریفلاکس ادراری بررسی شدند. موفقیت در ایجاد ریفلاکس با روشهای مختلف فوق بررسی و مقایسه توصیفی گردید. تجزیه و تحلیل آماری : امار توصیفی. نتایج : در ایجاد ریفلاکس ادراری با روش جراحی باز استفاده از سوند به عنوان راهنمای برش و بخیه لبه‌های مخاط حالب به دیواره مثانه اهمیت بسزایی داشت. علاوه بر آن افزایش طول برش و به کارگیری نخ نایلون نسبت به ابریشم در ایجاد ریفلاکس نقش قابل توجهی داشت. نتیجه‌گیری : با توجه به عواملی مانند طور برش، تعداد بخیه، جنس نخ و استفاده از سوند به عنوان راهنمای برش به نظر می‌رسد کاربرد سوند برای مشخص نمودن مجرای جالب به عنوان راهنمای برش و برش کافی (7-5 میلیمتر) درسقف حالب و همچنین بکاریگری نخ نایلون برای بخیه برشهای سقف حالب در ایجاد ریفلاکس ادراری حالب نقش زیادی دارد.

هدف : ارزیابی عضو هیات بالینی ایلئوسیستوپلاستی (افزایش حجم مثانه) در سگ طرح : مطالعه تجربی حیوانات : هفت قلاده سگ ماده با نژاد مخلوط 1 تا 2 ساله با وزن تقریبی 24-15 کیلوگرم. روش : ایلئوسیستوپلاستی متعارف (به شیوه به کار گرفته در جراحی پیوند مثانه در انسان) در این مطالعه بر روی سگ انجام پذیرفت و شاخصهای بالینی (درجه حرارت، تعداد ضربان قلب در دقیقه، تعداد تنفس در دقیقه اشتها، چگونگی دفع و کیفیت مدفوع، وضعیت هیدراتاسیون بدن، رنگ مخاطات، زمان پر شدن مجدد مویرگی، خصوصیات ظاهری ادرار، توانایی نگهداری ادرار، انسداد پیشابراه به دنبال ترشح مخاطی و انسداد روده) به مدت پنج هفته (در روزهای صفر، 7،14، 28و 35) ارزیابی گردید. تجزیه و تحلیل اماری : نتایج کمی به دست آمده با استفاده از آنالیز واریانس مکرر (داخل گروهی) برای مقایسه میانگینها در زمانهای مختلف و شاخصهای بالینی کیفی به صورت توصیفی مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج : سگها عمل جراحی پیوند مثانه را به خوبی تحمل کرده و به مدت 5 هفته بدون هیچ گونه مشکلات بعد از عمل زنده ماندند. در تعداد ضربان قلب در دقیقه و تعداد تنفس در دقیقه در طول این مدت اختلاف معنی‌داری دیده نشد و در حد طبیعی قرار داشتند. درجه حرارت در روز 28 به دلیل انجام ازمایشات تکمیلی افزایش معنی‌داری نسبت به سایر زمان‌ها داشت (P

هدف : گزارش یک مورد تومور سلول سرتولی. حیوان : یک قلاده سگ تریر، 8 ساله، نر. روش : مطالعات بالینی، آزمایشگاهی، رادیوگرافی، اولتراسونوگرافی و برداشت جراحی تومور و آسیب شناسی. نتایج : معاینه درمانگاهی، توده مدور، سفت و توپری را در خلف ناحیه هیپوگاستریک راست مشخص نمود. رادیو گرافی توده ایی مدور رادیو اپک و اولتراسونوگرافی، توده‌ای اکوژنیک و گرد را نشان داد.و توده مذکور و بیضه آتروفی شده برداشت شدند. در مطالعه ریزبینی، توده توموری از دستجات سلولی دوکی شکل و کشیده، دارای سیتوپلاسم ائوزینوفیلیک و اکوئله با هسته‌های گرد تا بیضوی پلئومورفیک تشکیل یافته بود. سلولهای توموری به صورت خطوط نردبانی آرایش یافته بودند، به طوری که هسته سلولها و محور طولی آنها عمود بر غشاء پایه قرار داشتند. نتیجه‌گیری : بر اساس ناحیه تشریحی، مشخصات ظاهری و یافته‌های هیستوپاتولوژی، تومور سلولهای سرتولی تشخیص داده شد.

هدف : تعیین زمان مناسب برای تخریب اپی تلیال قطعه ایلئومی با ترکیب آنزیمی کلاژناز و تریپسین با هدف افزایش حجم مثانه به شیوه ایلئوسیستوپلذاستی در محیط زنده. طرح : مطالعه تجربی توصیفی. حیوانات: پانزده قلاده سگ ماده بالغ از نژاد مخلوط ایرانی. روش : پانزده قلاده سگ ماده بالغ 2 تا 3 ساله مخلوط ایرانی، با وزن تقریبی 24-15 کیلوگرم پس از آماده سازی جراحی و انجام بیهوشی تحت عمل جراحی سلیوتومی متعارف قرار گرفتند. 20 سانتیمتر از قطعه ایلئومی با حفظ روده بند از روده کوچک جدا شد و قبل از شروع رمان آنزیمی 5 میلیمتر از طول قطعه ایلئومی برای مطالعه بافت طبیعی روده بداشته شد و به بخش آسیب‌شناسی ارسال گردید. درمان آنزیمی قطعه ایلئومی برای د-اپی تلیالیزه کردن بافت مخاط قطعه ایئومی با استفاده از ترکیب آنزیمی کلاژناز و تریپسین با غلظت 125/0 درصد در زمانهای 5، 10، 15، 20 و 25 دقیقه انجام شد. پس از هر فاصله زمانی 5 دقیقه‌ای نمونه‌های بافتی 5 میلیمتری برداشته شد و به بخش آسیب شناسی ارسال گردید. نتایج : مطالعه 180 مقطع میکروسکوپی قطعه ایلئومی نشان داد که در گروه 5 دقیقه‌ای نسبت به گروه بدون درمان آنزیمی تقریبا 20 درصد طول پرزهای الئوم به صورت کانونهایی د-اپی تلیالیزه شدند. در حالی که درمان آنزیمی به مدت 10 دقیقه 23 درصد طول پرزهای روده را به طور کانونی و پراکنده د-اپی تلیالیزه نمود. تقریبا 60 درصد طول پرزهای ایلئوم پس از 15 دقیقه به صورت کانونی اما با وسعت بیشتری نسبت به گروههای درمانی 5 و 10 دقیقه‌ای و 75 درصد طول پرزها پس از 20 دقیقه اپی تلیوم را از دست داده‌اند. د-اپی تلیالیزه شدن کامل پرزهای روده به طور منتشر و کمابیش سرتاسری در مدت زمان 25 دقیقه مشاهده گردید. نتیجه‌گیری : نتایج حاصل از مطالعه مقدماتی مقاطع بافتی بیان می‌دارد که درمان آنزیمی قطعه ایلئومی به مدت 25 دقیقه، تقریبا توانایی د-اپی تلیالیزه کردن کامل پرزهای روده‌ای را در سطح وسیع داشته و می‌تواند در عمل پیوند مثانه توصیه گردد.

هدف : ارزیابی هیستومورفولوژیکی اثرات طب سوزنی در التیام ضایعات عضلانی. طرح : مطالعه تجربی انتخابی. حیوانات: ده قلاده سگ بالغ سالم نر نژاد مخلوط با وزن 4/4+26 کیلوگرم و میانگین سن 2/4+30 ماه. روش : تمام حیوانات با استفاده از تیوپنتال سدیم 5 درصد بیهوش شدند و توسط هالوتان 1 درصد عمق بیهوشی کنترل گردید. بخشی از ماهیچه biceps femoris راست به اندازه 3 سانتیمتر از طول، 1 سانتیمتر در عرض و 1 سانتیمتر در قطر از کلیه حیوانات برداشته شد و ناحیه به روش روتین بخیه شد و سپس حیوانات به دو گروه 5 تایی تقسیم شدند. حیوانات گروه آزمایش (5 قلاده) تحت درمان تحریکات طب سوزنی به مدت 10 دقیقه در طی 2 هفته با مشخص کردن نقاط اکیوپوینت (GB30, BL40, ST36) قرار گرفتند، در صورتی که در گروه کنترل (5 قلاده) از هیچ روش درمانی استفاده نگردید. در پایان 60 روز مشاهدات بالینی نمونه بیوپسی از محل التیام یافته عضله هر حیوان تهیه گردید. بعد از تهیه مقاطع بافتی و رنگ آمیزی با روش H&E مورد ارزیابی میکروسکوپیک قرار گرفتند. نتایج : آرایش منظم و موازی دستجات کلاژن با ضخامت مناسبی با حداقل سلولهای آماسی در گروه آزمایش در مقایسه با وجود سلولهای آماسی فراوان و دستجات کلاژن غیر منظم و غیر موازی که از ضخامت کمتری برخوردار بودند، در گروه کنترل از نشانیهای مهم یافته‌های هیستوپاتولوژی بود. نتیجه‌گیری : استفاده از تحریکات طب سوزنی اثرات مثبت و تحریک آمیزی را در التیام ضایعات عضلانی به همراه داشت. ارتباط بالینی طب سوزنی به عنوان یک مکمل درمان فیزیکی در التیام ضایعات عضلانی و تسریع در امر سازماندهی بافتی عضلانی موثر می‌باشد.

هدف : ارزیابی هیستومرفولوژیکی اثرات طب سوزنی در التیام شکستگی. طرح : مطالعه تجربی انتخابی. حیوانات: شش قلاده سگ بالغ سالم نر مخلوط با وزن 4/4+6/24 کیلوگرم و میانگین 4/8+0/25 ماه سن. روش : تمام حیوانات با استفاده از تیوپنتال سدیم 5 درصد بیهوش شدند و توسط هالوتان عمق بیهوشی کنترل گردید. یک قطعه استخوانی حدود 1 سانتیمتر از قسمت وسط استخوان زندزبرین دست، برداشته شد و توسط آتل و باند گچی تمام طول دست ثابت گردید و سپس به دو گروه 3 تایی تقسیم شدند. حیوانات گروه آزمایش (2 حیوان) تحت درمان تحریکات طب سوزنی به مدت 10 دقیقه برای مدت 2 هفته با مشخص کردن نقاط اکیوپونت 11-LIو 4-LI و 36-ST و 5-TH قرار گرفتند. در صورتی که در گروه کنترل (3 حیوان) از هیچ روش درمانی استفاده نگردید. در پایان 90 روز مشاهدات بالینی دو نمونه کالوس به وسیله جراحی (بیوپسی) از محل نقیصه استخوانی هر حیوان تهیه گردید و بعد از تهیه مقاطع بافتی و رنگ آمیزی با روش H&E مورد ارزیابی میکروسکوپی قرار گرفتند. نتایج : وجود میزان زیادی بافت غضروف هیالین و بافت همبند در حیوانات گروه کنترل و میزان استخوانی شدن کالوس، تشکیل ترابیکول‌های استخوانی- کانال هاورس با کاهش مقدار قابل توجهی از بافت غضروفی و همبند در حیوانات گروه آزمایش اثرات مثبت تحریکات طب سوزنی را نشان می‌دهد. نتیجه‌گیری : استفاده از تحریکات طب سوزنی در حیوانات گروه آزمایش برای دو هفته اثرات مثبت و تحریک آمیز را برای التیام و شکل گیری کالوس با حضور بافت ترابیکول‌های استخوانی با حداقل بافت فیبروکارتیلاژ در مقایسه با حیوانات گروه کنترل به همراه داشته است. بنابراین تحت شرایط حاضر طب سوزنی به عنوان یک مکمل درمان فیزیکی در التیام شکستگی استخوان و تسریح در امر مدل سازی بافت استخوانی موثر می‌باشند.

هدف : جمع‌آوری اطلاعات علمی و کاربردی محققان داخل و خارج کشور در ارتباط با پیوندهای مثانه. طرح : مطالعه گذشته نگر. روش: برخی از ناهنجاریهای مثانه از دوران جنینی ایجاد می‌گردد و در بعضی افراد بیماریهایی از قبیل سرطان، تروما، عفونت، التهاب و صدمات ایجاد شده توسط پزشکان می‌تواند سرمنشا درگیریهای بافت مثانه باشد. زمانی که اکثر درمانهای مخافظه کارانه با شکست مواجهمی‌شوند. از روشهخای جراحی برای افزایش حجم مثانه در بازسازی ناکارآیی بافت مثانه کمک گرفته می‌شود. به طور تجربی در سال 1888 از روده برای افزایش حجم مثانه با الگوی مدل حیوانی استفاده گردید وسپس در سال 1898 استفاده از این بافت طبیعی (روده) به طب انسانی تعمیم یافت. علی رغم افزایش حجم مثانه با شیوه‌های مختلف جراحی و با استفاده از قطعات روده‌ایی – معده‌ایی، چندین جایگزین از بافتهای پیوندی آزاد برای مثانه از نوع اتولوگ، همولوگ و هترولوگ مورد محک آزمایش قرار گرفتند. بافتهای پیوندی آزاد شامل فاسیا، پوست، مثانه نگهداری شده در محیط غیر زنده چادرینه، صفاق و غشای آمنیوتیک می‌باشند مواد آلوپلاستیک همانند پلی اتیلن، تفلون، پلی ترفتالات اتیلن گلیکول و لاستیکهای سیلیکونی جهت انجام عمل جراحی وصله دوزی به عنوان چارچوبی برای بازسازی بافت مثانه استفاده می‌شود. گروهی از پروتزهای قابل هضم از قبیل اسفنجهای پلی وینیلی و ژلاتینی، پلی گلاکتین 910 و فیلم کلاژن نیز در افزایش دادن به حجم بافت مثانه مفید واقع شده‌اند. به کار بردن ماتریکس بدون سلول به عنوان چارچوبی برای رشد عضله صاف و مخاط گاهی ارزنده در بازسازی بافت مثانه می‌باشد. همچنین مهندسی ایجاد بافت، شیوه‌ای جدید برای این منظور است. نتیجه‌گیری : مطالعات تجربی نشان داد که ماتریکس بدون سلول و مهندسی ایجاد بافت، روشهایی عالی و کارآمد نسبت به پروتزهای آلوپلاستیک و قابل هضم، روش افزایش حجم مثانه با قطعات روده‌ایی – معده‌ایی و سایر شیوه‌ها می‌باشد.

هدف : گزارش درمانگاهی استئوسارکوما در دو قلاده سگ 10 ماهه و 36 ماهه، ماده، دوبرمن. طرح : مطالعه موردی بالینی. حیوانات: دو قلاده سگ دوبرمن قهوه‌ایی، ماده، 10 و 36 ماهه. روش : معاینه بالینی اولیه، اخذ نمونه خون، کشت و رادیوگرافی در مورد هر دو حیوان انجام پذیرفت. نتایج : عدم پاسخ به درمان آنتی بیوتیکی وسیع الطیف (سفازولین) به مدت 20 روز و عدم تغییرات عمده در کاهش میزان تورم در بالین و علایم رادیوگرافی، اخذ بیوپسی از توده به شیوه برشی الزامی گردید. در نهایت پس از بررسی هیستوپاتولوژیکی، تشخیص قطعی استئوسارکوما گذاشته شد. سپس قطع کامل اندام حرکتی خلفی چپ از مفصل راتی – لگنی در هر دو بیمار انجام پذیرفت. متعاقب جراحی در مانی شیمیایی بادآوری آلکیله کننده سپس پلاتین با دز 60 میلی‌گرم / متر مربلع به صورت تزریق آهسته داخل وریدی به فاصله سه هفته تجویز گردید. بیمار 10 ماهه پس از 193 روز و بیمار دیگر پس از 88 روز از زمان جراحی علی رغم قطع اندام حرکتی خلفی چپ و شیمی درمانی و همچنین بدون علایم متاستاز در رادیوگرافی قفسه صدری به دلیل دیسترس تنفسی و بیحال و ضعف عمومی بدون هیچ گونه علایم بالینی از بیماریهای داخلی تلف شدند. نتیجه‌‌گیری : با توجه به نتایج به دست آمده در گزارش درمانگاهی مذکور چنین به نظر می‌رسد که قطع اندام حرکتی خلفی از مفصل رانی – لگنی و شیمی درمانی نمی‌تواند مدت زمان زنده ماندن دو بیمار مبتلا به استئوسارکوما را افزایش دهد.

در این مطالعه ده قلاده سگ سالم مخلوط با وزن بین 40-10 کیلوگرم استفاده شد. حیوانات به طور تصادفی به دو گروه پنج تایی تقسیم شدند . در تمام حیوانات با روش معمول دسترسی به مثانه امکانپذیر و پس از تخلیه ادرار به وسیله سوند مثانه برای جراحی آماده سازی گردید. پس از قرار گرفتن مثابه در موضع عمل به وسیله تامپون مرطوب شده با سرم نمکی استریل و پنس روده گیر با احتیاط لازم تثبیت گردید . یک قطعه 5-4 سانتیمتری از دیواره قدامی مثانه بریده و توسط کیسه آمینون تازه ( گروه 1) و پرزوروشده گاو در فرمالین 10 درصد ( گروه 2) پیوند زده شد . هر دو گروه پیوند مثانه از نظر درمانگاهی ، بیوشیمیایی و هماتولوژیکی مورد ارزیابی قرار گرفت . از نظر درمانگاهی تمام سگها در چند روز اول پس از جراحی حالت افسرده و خموده پیدا کردند و ادرار آنها آغشته با خون بود . شمارش سلولهای خونی وجود عفونت را در دو قلاده سگ نشان داد که با این وجود عفونت با آنتی بیوتیک بهبود یافت . اندازه گیریهای بیوشیمیایی تغییرات معنی داری را در ازت اوره خون و کاتینین سرم به استثنای چند سگ در گروه 1 نشان نداد(p>0/05) .

برای ارزیابی تغییرات هیستوپاتولوژی متعاقب بازسازی مثانه با پرده آمینون گاو ، ده قلاده سگ سالم نژاد مخلوط استفاده شد . حیوانات به دو گروه 5 تائی تقسیم شدند . درتمام حیوانات بعد از برداشت 5-4 سانتیمتر مربع از قسمت قدامی مثانه ، کیسه آمینون تازه ( گروه 1) و پرزرو شده ( گروه 2 ) گاو پیوند زده شد . آزمایشات هیستوپاتولوژی 45 روز پس از جراحی در هر گروه بررسی شد . مقاطع هیستوپاتولوژی ترمیم بافت مخاطی مثانه و تأیید وجود تعدادی سلول ماهیچه ای صاف را در محل پیوند در هر گروه نشان داد. از دیگر یافته های مهم هیستوپاتولوژی تکثیر بافت گرانوله ، انفیلتراسیون سلولهای لنفوئیدی ، تغییرات دژنراتیو در محل اتصال مثانه با قسمت پیوندی و تشکیل استخوان هتروتروپیک در دو مورد در گروه 1 نیز دیده شد . در این مطالعه به طور خلاصه می توان نتیجه گرفت که کیسه آمینون تازه و پرزرو شده به عنوان یک پل برای ترمیم نقص مثانه در سگها عمل می کند . با وجود این مطالعات دراز مدت برای بررسی دیگر یافته های بالینی و آزمایشگاهی قبل از معرفی این نوع پیوند برای موارد بیمارستانی مورد نیاز می باشد . نهایتا می توان نتیجه گرفت از نظر هیستوپاتولوژی پیوند با استفاده از آمینون پرزرو شده نسبت به آمینون تازه ارجح است .