زمینۀ مطالعه:عصاره‌های غنی از ترکیبات فنلی، نقش مهمی در اثرات پاداکشندگیو ضدمیکروبی دارند و عصاره پوست سبز پسته غنی از ترکیبات پلی‎فنلی است. هدف:ارزیابی اثر عصاره پوست سبز دو رقم پسته کله قوچی و فندقی بر عملکرد، وزن نسبی اجزای لاشه، شاخص‌های خونی و جمعیت میکروبی روده جوجه‌گوشتی چالش یافته با باکتری استافیلوکوکوس اورئوس بود. روش‌کار: بدین منظور از 168 قطعه جوجه خروس گوشتی یک روزه در قالب طرح کاملا تصادفی با شش تیمار، چهار تکرار و هفت قطعه انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل گروه شاهد غیر آلوده و جوجه‌های چالش یافته با استافیلوکوکوس اورئوس تغذیه شده با سطوح 0، 200 و 400 میلی‌گرم در کیلوگرم عصاره آبی کله قوچی و 200 و 400 میلی‌گرم در کیلوگرم عصاره آبی پوست سبز فندقی بود. تمام جوجه­های آلوده با محلول حاوی CFU 109×3 باکتری استافیلوکوکوس اورئوس، در دهان تلقیح شدند. خصوصیات عملکردی، ایمنی، شاخص‌های خونی و جمعیت میکروبی روده تعیین شد. نتایج: عصاره آبی پوست سبز پسته باعث ممانعت از رشد باکتری استافیلوکوکوس گردید ولی عصاره اتانولی باعث ممانعت از رشد لاکتوباسیل‌ها شد. عملکرد رشد جوجه‌ها تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت بجز در 24 روزگی، که عصاره آبی پوست کله­قوچی در سطح 200 میلی‎گرم در کیلو‎گرم باعث افزایش وزن بدن بالاتر گردید (049/0). عصاره پوست فندقی در سطح 400 میلی‎گرم در کیلو‎گرم باعث افزایش چربی بطنی شد (0005/0=p ) و بر وزن نسبی سایر اجزای لاشه اثر نداشت. سطح 400 میلی‎گرم در کیلو‎گرم کله قوچی و 200 میلی‎گرم در کیلو‌گرم فندقی باعث افزایش فعالیت آلانین آمینوترانسفراز و کاهش پروتئین تام گردید (01/0>p ) عصاره‌ها در تمام سطوح باعث افزایش عیار پادتن تام در مقایسه با شاهد شد (02/0>p ) و عصاره پوسته پسته، جمعیت باکتریایی تام ناحیه ژژنوم را در مقایسه با شاهد منفی کاهش داد (008/0=p ). نتیجه ­گیری نهایی: استفاده از عصاره آبی پوست پسته باعث بهبود پاسخ ایمنی، کاهش لیپیدهای خون و جمعیت میکروبی مجرای گوارشی جوجه گوشتی چالش یافته با استافیلوکوکوس اورئوس می­گردد.

چکیده:سابقه و هدف: تفاله هسته انار(Punica granatum) یکی از پس‌ماندهای صنایع تبدیلی است که در سال‌های اخیر به دلیل خواص آنتی‌اکسیدانی در تغذیه دام به طور فزآینده‌ای به کار می‌رود. تفاله هسته انار حاوی ترکیبات پلی فنولی است که عمدتاً شامل اسید الاژیک، پونیکالاژین و پونیکالین بوده که خاصیت آنتی‌اکسیدانی دارند و از پراکسیداسیون چربی‌ها و فعالیت رادیکال‌های آزاد ممانعت می‌کند. دانه‌های انار علاوه بر ترکیبات پلی‌فنولی در بردارنده استروژن‌های "استرادیول، استرون و استریول" و با غلظت کمتری حاوی تستوسترون، بتاسیتوسترول و کامسترول نیز می‌باشند که گزارشات زیادی پیرامون اثرات جانبی آن بر فیزیولوژی و متابولیسم نشخوارکنندگان در دست نیست. با توجه به نقش استروژن‌ها در متابولیسم لیپیدها ممکن است تفاله هسته انار به عنوان منبع گیاهی غنی از استروژن قادر به تقلید نقش تنظیمی استروژن‌های اندوژنوس بر متابولیسم و تولید مثل باشد. در این مطالعه اثرات استروژنیک تفاله هسته انار بر غلظت استرادیول سرم خون و سایر فراسنجه‌های خونی و آنتی‌اکسیدانی بزهای خشک غیرآبستن سانن مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش‌ها: در این آزمایش از 18 رأس بز سانن خشک غیر آبستن 3 تا 4 شکم زایش با میانگین وزنی 16/5 ±85/44 کیلوگرم، در قالب طرح کاملاً تصادفی با 3 تیمار و 6 تکرار استفاده شد. تیمارهای آزمایشی شامل: 1) تیمار شاهد 2) جیره پایه + 12 درصد تفاله هسته انار 3) جیره پایه+ 12 درصد تفاله هسته انار و گاز ازون ( عامل حذف استروژن از انار) بود. فراسنجه‌های خونی هورمون استرادیول، آلبومین، بیلی روبین مستقیم، بیلی‌روبین کل، کراتینین، گلوکز، بتاهیدرکسی بوتیرات، اوره، اسید اوریک، نیتروژن اوره‌ای خون، آلکالین فسفاتاز، آسپارتات و آلانین آمینوترانسفراز، کلسیم، فسفر، کلسترول، تری‌گلیسرید، لیپوپروتئین با چگالی بالا، لیپوپروتئین با چگالی کم و متغییر‌های آنتی‌اکسیدانی مالون دی آلدهید و ظرفیت آنتی‌اکسیدانی کل پلاسما مورد اندازه گیری قرار گرفت. داده‌های آزمایش با نرم افزار SAS و با رویه مخلوط به صورت داده های تکرار دار در زمان مورد آنالیز آماری قرار گرفت. یافته‌ها: بر اساس نتایج میزان فراسنجه‌های غلظت استرادیول استاندارد و سطح زیر منحنی غلظت استرادیول سرم خون در طول چرخه فحلی به طور معنی‌داری تحت تأثیر تیمار 2 افزایش (به ترتیب: pg ml-1 36/33 و cm2 12/605) یافت (05/0 > P). تیمار حاوی گاز ازون به طور معنی داری این متغییر‌ها را نسبت به تیمار دوم کاهش داد (13/28 و 91/543) و تفاوت معنی داری با شاهد (56/25 و 12/515) نداشت. سایر فراسنجه‌های خونی به جز فسفر و برخی متغییر‌های آنتی اکسیدانی تحت تأثیر معنی دار تیمار‌های آزمایشی قرار نگرفت که نشان دهنده کافی نبودن دریافت استروژن برای بر هم زدن هموستاز فراسنجه های خونی در سطح 12 درصد جایگزینی تفاله هسته انار با سبوس گندم می باشد. نتیجه گیری: به طور کلی سطح 12 درصد تفاله هسته انار در گامه فیزیولوژیکی مورد مطالعه اثر منفی معنی داری بر فراسنجه های متابولیکی طبیعی بز های سانن نداشت. حذف اثر استروژن در تیمار 12 درصد تفاله هسته انار و گاز ازون نشان می‌دهد که گاز ازون قادر است اثر فیتواستروژن های جیره را کاهش دهد.

هدف از این تحقیق، بررسی اثر عصاره پوست انار بر عملکرد، خصوصیات لاشه، شاخص­های خونی، ریخت­شناسی روده باریک و ماندگاری گوشت جوجه گوشتی تغذیه شده با جیره بر پایه روغن کلزا بود. در این آزمایش از تعداد 120 قطعه جوجه خروس یک­روزه سویه راس در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تیمار و چهار تکرار استفاده شد. جیره­های آزمایشی شامل سطوح صفر، 300 و 600 میلی‌گرم در کیلوگرم عصاره پوست انار بود. تمامی جیره­ها در دوره آغازین دارای چهار درصد روغن کلزا و در دوره رشد و پایانی دارای شش درصد روغن کلزا بودند. تحلیل داده­ها نشان داد عصاره پوست انار بر صفات عملکردی شامل مصرف خوراک، وزن بدن و ضریب تبدیل خوراک اثر نداشت. سطح 600 میلی­گرم عصاره پوست انار در مقایسه با گروه شاهد سبب افزایش وزن نسبی بورس فابرسیوس (22/0 در برابر 11/0 درصد) و کاهش وزن نسبی چربی بطنی (92/0 در برابر 93/1 درصد)، کلسترول (95/147 در برابر mg/dL 78/155) و LDL (45/44 در برابر mg/dL36/53) پلاسمای خون شد (05/0>P). سطح 600 میلی­گرم عصاره پوست انار در مقایسه با گروه شاهد، فعالیت آنزیم­های لاکتات دهیدروژناز (1111 در برابر u/L2182) و آسپارتات آمینوترانسفراز (210 در مقابل u/L 239( خون را کاهش داد (05/0>P). کیفیت گوشت در دوره نگهداری (85/0 در برابر ng/g99/0)، ارتفاع پرز (1245 در برابر 1027 میکرومتر) و نسبت عمق کریپت به ارتفاع پرز (74/6 در برابر 05/5) ناحیه ژژنوم جوجه­های گوشتی تغذیه شده با سطح 600 میلی­گرم عصاره پوست انار در مقایسه با شاهد افزایش نشان داد (05/0>P). بنابراین افزودن عصاره پوست انار در سطح 600 میلی­گرم در کیلوگرم بدون تاثیر بر عملکرد سبب بهبود ماندگاری گوشت، ریخت­شناسی ژژنوم و کاهش لیپیدهای خون جوجه­های تغذیه شده با جیره حاوی روغن کلزا می­شود.

به منظور بررسی اثرتفاله هسته انارفرآوری شده با هیدروکسید کلسیم بر فراسنجه‌های عملکرد، صفات کیفی و کلسترول تخم مرغ و فراسنجه‌های بیوشیمیایی خون و وضعیت ضداکسیدانی مرغ‌های تخم‌گذار در پیک تولید آزمایشی در قالب طرح کاملا تصادفی اجرا شد. در این تحقیق از تعداد 200 قطعه مرغ تخمگذار های‌–لاین W-36 در مرحله پیک تولید و سن 32 هفته در قالب 4 تیمار با 5 تکرار و 10 قطعه مرغ در هر تکرار استفاده شد. مرغ‌ها با جیره‌های آزمایشی شامل سطوح 0، 4، 7 و 10 درصد تفاله هسته انار فرآوری شده با هیدروکسید کلسیم به مدت سه دوره 28 روزه تغذیه شدند. داد. تحلیل داده‌ها نشان داد که تفاله هسته انار فرآوری شده با هیدروکسید کلسیم باعث بهبود درصد تولید، وزن تخم مرغ، توده تخم مرغ، ضریب تبدیل و مصرف خوراک مرغ‌های تخم‌گذار گردید صفات کیفی تخم مرغ نیز شامل شاخص شکل تخم مرغ، شاخص زرده و ضخامت پوسته تحت تأثیر سطح تفاله انار فرآوری شده قرار نگرفتند ولی واحد هاو سفیده تخم مرغ در مرغ‌های تغذیه شده با سطح 10 درصد تفاله انار فرآوری شده با هیدروکسید کلسیم افزایش یافت. ضخامت پوسته و مقاومت پوسته تخم مرغ در گروه تغذیه شده با تفاله انار فرآوری شده افزایش یافت غلطت کلسترول زرده و خون و غلظت مالون دی‌آلدئید خون با افزودن تفاله هسته انار فرآوری شده کاهش یافت. بنابراین افزودن تفاله انار فرآوری شده با هیدروکسید کلسیم در جیره مرغ‌های تخم‌گذار، احتمالا باعث بهبود عملکرد، صفات کیفی پوسته تخم مرغ و کاهش کلسترول و بهبود وضعیت ضداکسیدانی مرغ‌های تخم‌گذار گردد

هدف از این آزمایش، بررسی تأثیر بنتونیت سدیم پیلارد (PB) ‌بر عملکرد، وزن نسبی اجزاء لاشه و فراسنجه‌های بیوشیمیایی خون جوجه‌های گوشتی چالش‌یافته با آفلاتوکسینبود. بدین منظور از 128 قطعه جوجه‌خروس یک‌روزه راس 308 در یک طرح کامل تصادفی با چهار تیمار و چهار تکرار و هشت پرنده در هر تکرار به مدت 35 روز استفاده شد. تیمارهای آزمایشی شامل: شاهد منفی (C)، شاهد مثبت (جیرۀ پایه + آفلاتوکسینAFB1) و دو سطح 25/0 و 75/0 درصد بنتونیت نانو ساختار پیلارد (PB) که به جیرۀ پایۀ آلوده به آفلاتوکسینAFB1اضافه شد، میزان آفلاتوکسین در جیره‌های آلوده در دورۀ آغازین و رشد برابر ppb500 و در پایانی ppb1000 بود. ستون حایل بودن (پیلارینگ) در بنتونیت سدیم باعث افزایش میزان اکسید آهن از 99/1 به 42/8 درصد و در بنتونیت سدیم از 43/2 به 43/0 درصد در بنتونیت پیلارد کاهش یافت. آفلاتوکسین باعث افزایش FCRو فعالیت آنزیم‌های ALT و ALP در مقایسه با شاهد منفی شد. افزودن 25/0 درصد PB به جیرۀ آلوده باعث افزایش مصرف خوراک، وزن بدن و کاهش ALT شد. افزودن 75/0 درصد PB باعث کاهش ALT و ALP در مقایسه با تیمار آلوده شد. بنابراین بنتونیت سدیم پیلارد باعث بهبود عملکرد و کاهش فعالیت آنزیم‌های کبدی در جوجه‌های تغذیه‌شده با آفلاتوکسین می‌شود. نتایج به‌دست‌آمده در این بررسی، آفلاتوکسین در سطح 1000 نانوگرم در کیلوگرم اثری بر وزن بدن و مصرف خوراک نداشت و سطح 25/0 درصد بنتونیت پیلارد مناسب­ترین پاسخ عملکردی را در جوجه­های تغذیه‌شده با آفلاتوکسین داشت.

هدف این تحقیق، ارزیابی اثر افزودنعصاره هیدروالکلی گلبرگ زعفرانبر عملکرد، وزن نسبی اجزای لاشه و فراسنجه‌های بیوشیمیایی خون بلدرچین ژاپنی بود. بدین منظور، تعداد 72قطعه جوجه بلدرچین یک روزه بطور تصادفی در 12 پن آزمایشی و سه تیمار در قالب طرح کاملاً تصادفی توزیع شد. تیمارهای آزمایشی شامل سطوح 350 و 700 میلی‌لیتر عصاره هیدروالکلی گلبرگ زعفران و شاهد بود. در 42 روزگی، دو قطعه پرنده از هر پن انتخاب و کشتار و وزن نسبی اجزای لاشه تعیین شد. به منظور مطالعه فراسنجه‌های خونی در 28 و 42 روزگی از دو قطعه پرنده خون­گیری به عمل آمد. داده‌ها با نرم­افزار آماریSAS مورد تجزیه آماری قرار گرفت. نتایج تجزیه داده‌ها نشان داد که افزودن عصاره هیدروالکلی زعفران باعث بهبود ضریب تبدیل و افزایش وزن بدن جوجه بلدرچین­ها گردید و تیمار 700 میلی‌گرم عصاره هیدروالکلی زعفران، بالاترین وزن بدن و کمترین ضریب تبدیل خوراک را نشان داد. مصرف خوراک و وزن نسبی بورس فابرسیوس، قلب و پانکراس تحت تأثیر عصاره هیدروالکلی زعفران قرار نگرفت. عصاره هیدروالکلی زعفران روی وزن نسبی دئودنوم و ژژنوم تأثیر گذاشت، به­طوری­که افزودن عصاره هیدروالکلی زعفران باعث کاهش کلسترول و تری­گلیسرید شد، ولی بر سایر فراسنجه‌های خونی شامل پروتئین تام، لیپوپروتئین با چگالی بالا و پایین تأثیری نداشت. بنابراین، افزودن عصاره هیدروالکلی زعفران به جیره جوجه‌های گوشتی احتمالاً باعث بهبود وزن بدن و کاهش ضریب تبدیل خوراک و کاهش کلسترول خون گردد.

هدف از این تحقیق بررسی اثر تغذیه شاهدانه اکسترود شده بعنوان منبع غنی روغن و پروتئین بر عملکرد، اجزای لاشه و پاسخ ایمنی همورال در جوجه‌های گوشتی بود. در این آزمایش، 250 قطعه جوجه خروس یکروزه گوشتی (سویه راس308) در قالب طرح کاملاً تصادفی در پنج تیمار با پنج تکرار (10 پرنده به ازای هر قفس) توزیع شدند. جیره‌های آزمایشی در قالب سه دوره آغازین (10-1 روزگی)، رشد (24-11 روزگی) و پایانی (42-25 روزگی) مورد استفاده قرار گرفت. تیمارهای آزمایشی عبارت بودند از: 1) جیره شاهد یا بدون شاهدانه اکسترود شده، 2) جیره حاوی 5 درصد شاهدانه اکسترود شده، 3) جیره حاوی 10 درصد شاهدانه اکسترود شده، 4) جیره حاوی 15 درصد شاهدانه اکسترود شده و 5) جیره حاوی 20 درصد شاهدانه اکسترود شده. نتایج این تحقیق نشان داد که استفاده از شاهدانه اکسترود شده تا سطح 20 درصد جایگزینی با سویا، اثر منفی بر وزن بدن، مصرف خوراک و ضریب تبدیل خوراک نداشت. به هرحال، افزودن سطوح بالاتر از 5 درصد شاهدانه اکسترود شده به جیره جوجه‌های گوشتی، وزن نسبی عضله سینه را به طور معنی‌داری کاهش داد (05/0>P). عیار پادتن بر ضد گلبول قرمز گوسفندی و الگوی لیپیدی پلاسمای خون جوجه‌های گوشتی، بجز غلظت LDL ‌خون که در سطوح بالاتر از 5 درصد کاهش یافت (05/0>P)، تا سطح 20 درصد شاهدانه اکسترود شده تغییر معنی‌داری نشان نداد. بنابراین، استفاده از شاهدانه اکسترود شده در تغذیه جوجه گوشتی تا سطح 20 درصد بدون اثر منفی بر عملکرد، پاسخ ایمنی و لیپیدهای خون پرنده توصیه می‌شود. به هرحال، در هنگام استفاده از سطوح بالای شاهدانه اکسترود شده توجه به محتوای لیزین و آرژنین و توازن بین آن­ها برای ممانعت ازکاهش درصد گوشت سینه پیشنهاد می‌شود.

هدف این تحقیق بررسی اثر پودر میوه‌ی کهورک بر عملکرد، خصوصیات لاشه، فراسنجه‌های بیوشیمیائی خون، سامانه‌ ایمنی و ضد‌اکسیدانی جوجه‌های گوشتی تحت تنش گرمایی بود. در این آزمایش از تعداد 250 قطعه جوجه یک روزه نر سویه راس 308 در قالب طرح کاملا تصادفی با پنج تیمار، پنج تکرار و 10 قطعه جوجه در هر تکرار استفاده شد. تیمارهای آزمایشی شامل شاهد منفی (بدون تنش)، شاهد مثبت (تنش گرمایی) و سطوح یک، سه و پنج درصد پودر میوه کهورک بود. جهت اجرای برنامه تنش گرمایی، دمای سالن در طول دو هفته آخر آزمایش به مدت شش ساعت در روز به حدود )2±38) درجه سانتی‌گراد افزایش یافت. نتایج نشان داد که افزودن کهورک در شرایط تنش باعث کاهش معنی‌دار وزن بدن، مصرف خوراک، راندمان مصرف انرژی، راندمان مصرف پروتئین و شاخص تولید و از طرفی باعث افزایش معنی‌دار ضریب تبدیل خوراک گردید. تیمارهای آزمایشی تأثیری بروزن نسبی اجزای لاشه نداشت. غلظت کلسترول، LDL، گلوکز و فعالیت آنزیم‌هایAST،ALT ، LDH و میزان MDA پلاسمای خون با افزودن پودر میوه کهورک تحت تنش به‌طور معنی‌داری کاهش یافت (05/0>P)، ولی غلظت HDL، پروتئین تام و آلبومین سرم خون در تیمارهای‌ آزمایشی تفاوت معنی‌داری نشان نداد. عیار پادتن بر ضد SRBC در جوجه‌های دریافت کننده کهورک افزایش یافت. بنابراین اگر چه پودر کهورک اثرات منفی بر عملکرد جوجه‌های گوشتی داشته ولی بهبود سامانه ایمنی و آنتی‌اکسیدانی جوجه‌های گوشتی تحت تنش گرمایی را در پی داشت.

برای ارزیابی اثر سطوح مختلف تفاله زرشک بر صفات تولیدی، فراسنجه‌های خونی و ایمنی جوجه‌های گوشتی تحت تنش گرمایی، آزمایشی با استفاده از 160 قطعه جوجه گوشتی نر یک روزه سویه راس 308 با 4 تیمار و 4 تکرار در قالب طرح کاملا تصادفی اجرا شد. یک جیره پایه به عنوان شاهد و سطوح 5/2، 5 و 5/7 درصد تفاله زرشک به همراه جیره پایه (متعادل از نظر انرژی و پروتئین) به عنوان تیمارهای آزمایشی در نظر گرفته شدند. توزین جوجه‌ها و جمع آوری باقیمانده خوراک بصورت دوره‌ای و در پایان سه دوره آغازین، رشد و پایانی انجام گرفت. در دوره تنش گرمایی (29 تا 42 روزگی) روزانه به مدت 7 ساعت دمای 1±37 درجه سانتی‌گراد اعمال شد. نتایج نشان داد سطوح مختلف تفاله زرشک بر وزن بدن، مصرف خوراک و ضریب تبدیل و بر وزن نسبی اجزای لاشه و اندام‌های داخلی نظیر کبد، تیموس و قلب اثر معنی‌داری نداشت، بجز افزایش معنی‌دار وزن نسبی سینه و بورس فابرسیوس (05/0>P) بقیه فراسنجه‌های خونی یا فعالیت آنزیم‌های کبدی نیز تحت تاثیر قرار نگرفتند. تفاله زرشک در سطح 5/2 درثد باعث افزیش غلظت پروتئین تام گردید و غلظت گلوکز خون تا سطح 5/7 درصد نسبت به شاهد افزایش نشان داد (05/0>P) اما بر عیار پادتن بر ضد گلبول قرمز گوسفندی اثر نداشتند. در کل استفاده از تفاله زرشک در جیره جوجه‌های گوشتی با توجه به عدم ایجاد آثار منفی بر صفات تولیدی و تا حدی بهبود فراسنجه‌های خونی و ارتقای وضعیت ایمنی تا سقف 5/7 درصد قابل استفاده می باشد.

هدف این آزمایش بررسی افزودن جدایه باکتری انتروکوکوس فاسیوم مجرای گوارش سبزقبا و پروبیوتیک تجاری لاکتوفید بر عملکرد، خصوصیات لاشه، فراسنجه‌های بیوشیمیائی خون و ریخت شناسی روده و جمعیت میکروبی روده بلدرچین ژاپنی بود. برای این منظور تعداد 385 جوجه یک روزه بطور تصادفی در 35 پن و 7 تیمار و در قالب طرح کاملا تصادفی توزیع شد. تیمارهای آزمایشی شامل شاهد و پروبیوتیک لاکتوفید و باکتری انتروکوکوس فاسیوم دستگاه گوارش سبزقبا هر کدام به سه روش آشامیدنی، افشانه و توأم افشانه+ آشامیدنی در اختیار جوجه‌ها قرار گرفت. تحلیل داده‌ها نشان داد که افزودن باکتری انتروکوکوس فاسیوم و پروبیوتیک لاکتوفید باعث کاهش ضریب تبدیل و بهبود افزایش وزن بدن و غلظت پروتئین خون بلدرچین گردید. مصرف خوراک و وزن نسبی اجزای لاشه، غلظت HDL و تری گلیسرید تفاوت معنی‌داری نشان نداد. غلظت کلسترول و LDL خون در روش توأمان افشانه و آشامیدنی جدایه باکتری و لاکتوفید بطور معنی‌داری کاهش یافت (05/0 < P). شاخص‌های بافت شناسی ژژنوم شامل ارتفاع و عرض پرز، عمق کریپت، نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت نیز در مقایسه با شاهد تغییر معنی‌داری نمود. عیار پادتن بر ضد SRBC‌ و IgM و جمعیت لاکتوباسیلوس ژژنوم در تیمارهای آزمایشی در مقایسه با شاهد افزایش یافت. بنابراین استفاده از جدایه انتروکوکوس فاسیوم سبزقبا و پروبیوتیک لاکتوفید احتمالا باعث بهبود وزن بدن، کاهش کلسترول و LDL‌ خون و افزایش عیار پادتن بر ضد SRBC‌و بهبود وضعیت بافت ژژنوم، و افزایش جمعیت لاکتوباسیلوس ژژنوم می‌شود.

Evaluation the Effect of Garlic and Cinnamon Powder on Performance, Antioxidant System, Blood Parameters of Broilers under Heat Stress Conditions

هدف از این پژوهش، ارزیابی اثر انتروکوکوس فاسیوم مجرای گوارشی سبزقبا و پروبیوتیک لاکتوفید بر عملکرد، فراسنجه­های خونی و جمعیت میکروبی روده در جوجه‌های گوشتی بود. تعداد 280 قطعه جوجه یک روزه نر سویه راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی با 7 تیمار، 4 تکرار و 10 قطعه جوجه در هر تکرار توزیع شد. تیمارهای آزمایشی شامل 1- شاهد 2- اسپری لاکتوفید روی پرنده 3- آشامیدنی لاکتوفید 4- اسپری+ آشامیدنی لاکتوفید 5- اسپری باکتری انتروکوکوس فاسیوم دستگاه گوارش سبزقبا (SE) روی پرنده 6- آشامیدنی SE 7- آشامیدنی + اسپری SE بودند. برای اسپری و آشامیدنی از محلول حاوی از CFU 1011×1 باکتری در روزهای اول، دهم، بیست و چهارم و سی ‌و پنجم استفاده شد. در 24 و 42 روزگی دو قطعه پرنده از هر تکرار کشتار و صفات بررسی گردید و فراسنجه‌های خونی نیز با خونگیری در 28 و 42 روزگی از دو پرنده از هر تکرار مطالعه شد. لاکتوفید و SE باعث افزایش معنی‌دار وزن بدن پایان دوره و کاهش معنی‌دار ضریب تبدیل خوراک شد. عیار پادتن بر ضد SRBC در تیمارهای‌ آزمایشی (12/8) در مقایسه با شاهد (83/5) افزایش یافت ولی عیار IgM و IgG‌ تغییر معنی­داری در مقایسه با شاهد نشان نداد. غلظت کلسترول (176 به 121) و تری‌گلیسرید (105 به 65)، با افزودن لاکتوفید و SE به طور معنی‌داری کاهش یافت. جمعیت میکروبی ژژنوم نیز نشان داد که با افزودن پروبیوتیک یا SE، جمعیت باکتری‌های گرم مثبت افزایش (05/4 به 38/18) و باکتری‌های گرم منفی (68/13 به 99/4) کاهش یافت. بنابراین استفاده از لاکتوفید یا SE به روش آشامیدنی یا توأم آشامیدنی و اسپری احتمالاً باعث بهبود عملکرد، کاهش کلسترول و تری‌گلیسرید خون و افزایش پاسخ ایمنی و جمعیت باکتریایی گرم مثبت مجرای گوارشی جوجه‌های گوشتی شد.

آزمایشی به منظور بررسی اثر سطوح مختلف ضایعات میوه کامل سنجد با و بدون آنزیم بر عملکرد رشد، سامانه ایمنی و برخی فراسنجه‌های بیوشیمیائی خون جوجه‎های گوشتی اجرا شد. تعداد 288 قطعه جوجه خروس یکروزه انتخاب و به طور تصادفی بین 8 تیمار و 4 تکرار توزیع شد. این آزمایش در قالب طرح کاملا تصادفی به روش آزمایش فاکتوریل 2×4 شامل 4 سطح سنجد (0، 75/0، 5/1 و 3% سنجد) و 2 سطح آنزیم (0 و 05/0% آنزیم) انجام شد. نتایج نشان داد سنجد بر مصرف خوراک، ضریب تبدیل خوراک و وزن بدنی در دوره 28روزه تأثیری نداشت (05/0>P). وزن بدن نیز در سطح 3 درصد سنجد بطور معنی‌داری بالاتر از شاهد بود. ضریب تبدیل خوراک در 28 روزگی در جوجه‌های تغذیه شده با جیره حاوی آنزیم بطور معنی‌داری کاهش یافت (05/0>P). سنجد بر راندمان مصرف پروتئین، مصرف انرژی و شاخص تولید در 28 و 42 روزگی تاثیر معنی‌داری نداشت بجز شاخص تولید در 42 روزگی در جوجه‌های تغذیه شده با سنجد افزایش پیدا کرد. آنزیم، راندمان مصرف انرژی و پروتئین را در دوره 28 روز اول بطور معنی‌داری بهبود بخشید (05/0P<). سنجد بر میزان کلسترول، HDL و تری گلیسرید در 28 روزگی تاثیری نداشت ولی میزان LDL و کلسترول را کاهش داد (05/0P<). میزان فعالیت آنزیم‌های کبدی AST و ALT در دوره 28 و 42 روزگی کاهش یافت(05/0P<).بنابراین افزودن پودر سنجد به جیره جوجه‌های گوشتی، باعث بهبود وزن بدن، کاهش چربی بطنی، کلسترول، LDL‌و افزایش کلسیم خون می‌گردد.

این آزمایش جهت ارزیابی اثر شاهدانه بر عملکرد، پاسخ ایمنی، نیمرخ لیپیدی و فعالیت ضداکسیدانی پلاسما در جوجه‌های گوشتی انجام شد. تعداد 250 قطعه جوجه گوشتی نر یکروزه (سویه راس308) به طور تصادفی در 5 تیمار با 5 تکرار ( 10 قطعه جوجه به ازای هر قفس) تقسیم شدند. تیمارها عبارت بودند از: 1) جیره شاهد یا فاقد شاهدانه (H0) 2) جیره حاوی 5 درصد شاهدانه (H5) 3) جیره حاوی 10 درصد شاهدانه (H10) 4) جیره حاوی 15 درصد شاهدانه (H15) 5) جیره حاوی 20 درصد شاهدانه (H20). داده‌ها با نرم افزارSAS9.1 و توسط رویه GLM تجزیه و مقایسه میانگین‌ها با استفاده از آزمون توکی انجام گردید. نتایج این تحقیق نشان داد که استفاده از شاهدانه در سطوح بالای 10 درصد در جیره، وزن بدن و میزان مصرف خوراک را به طور معنی‌داری کاهش داد (05/0>P)، اما اثر معنی‌داری بر ضریب تبدیل نداشت. همچنین، استفاده از شاهدانه در سطح بالای 5 درصد، میزان مالون دی آلدئید (MDA) پلاسما را به طور معنی‌داری کاهش داد (05/0>P)، اما اثر معنی‌داری بر پاسخ ایمنی هومورال نداشت. غلظت کلسترول کل، تری گلیسرید و HDL پلاسما تغییر نیافت، اما غلظت LDL در گروه‌های مکمل شده با دانه شاهدانه در مقایسه با گروه شاهد به طور معنی‌داری کاهش یافت(05/0>P). به طور کلی، اگرچه استفاده از شاهدانه در جیره جوجه‌های گوشتی در سطوح بالای 5 درصد به عنوان یک ضداکسیدان طبیعی و کاهندهLDL مفید است، اما کاربرد آن در سطوح بالای 10درصد به علت کاهش عملکرد توصیه نمی‌شود.

آزمایشی به منظور بررسی اثرات سطوح مختلف ضایعات میوه عناب بر صفات عملکردی، اجزاء لاشه و برخی فراسنجه­های خونی جوجه‌های گوشتی انجام شد. 320 قطعه جوجه­ نر راس 308 در قالب طرح کاملا تصادفی با آرایش فاکتوریل2×4 شامل سطوح مولتی آنزیم ناتوزیم­پلاس (صفر و 2 گرم در کیلوگرم) و عناب (صفر، 25، 50 و 75 گرم در کیلوگرم) حاوی 8 تیمار و 4 تکرار به تعداد 10پرنده در هر تکرار توزیع شدند. جوجه‌ها تا 10 روزگی با جیره پایه تغذیه و در دوره 24-11 و 42-25 روزگی با جیره­های آزمایشی تغذیه شدند. در 42 روزگی، به­طور تصادفی دو قطعه جوجه از هر تکرار با وزنی نزدیک میانگین وزن تکرار انتخاب و خون­گیری، کشتار، تفکیک لاشه و توزین شد. در اثرات اصلی ضایعات ­عناب در 24 روزگی، جوجه­های تغذیه شده با سطح 25 گرم در کیلوگرم ضایعات ­عناب به طور معنی­داری وزن بدنی و افزایش وزن بدنی پائین­تری در مقایسه با شاهد نشان دادند (05/0>P). سایر فراسنجه‌های عملکردی مصرف خوراک و ضریب تبدیل خوراک در 24 و 42 روزگی تحت تاثیر اثرات متقابل عناب و آنزیم قرار نگرفتند (05/0 P). در قسمت اثرات اصلی ضایعات عناب، وزن نسبی لوزالمعده و قلب در سطح 50 گرم در کیلوگرم عناب به طور معنی­داری پائین­تر از سطح 25 گرم در کیلوگرم عناب بود (05/0>P). تجزیه آماری فراسنجه­های خونی نشان داد، در سطح 50 گرم در کیلوگرم اثرات اصلی ضایعات عناب، میزان فعالیت آنزیم­های کبدی AST وALT به­طور معنی­داری بالاتر از شاهد بود. غلظت کلسیم خون در تیمار 50 گرم در کیلوگرم عناب به طور معنی­داری کمتر از تیمار 25 گرم در کیلوگرم عناب بود (05/0>P). آنزیم و عناب بر فراسنجه­های خونی HDL، LDL، تری­گلیسرید، کلسیم و فسفر تأثیر معنی­داری نداشت (05/0<P) ولی ضایعات عناب، کلسترول خون را کاهش داد. بنابراین، افزودن ضایعات به جیره‌ی جوجه‌های گوشتی تا سطح 75 گرم در کیلوگرم بر عملکرد و فراسنجه‌های خونی و اجزای لاشه تأثیر قابل توجهی نخواهد داشت. به نظر می­رسد در سطح 50 گرم در کیلوگرم فعالیت آنزیم‌های کبدی افزایش می‌یابد و افزودن آنزیم به جیره‌های حاوی ضایعات عناب هیچ‌گونه اثری بر جوجه‌های گوشتی ندارد.

به منظور بررسی اثرات سطوح مختلف اسید بوتیریک گلیسرید و پری‌بیوتیک بر عملکرد، کیفیت تخم مرغ و لیپیدهای سرم خون مرغ­های تخم­گذار آزمایشی به صورت فاکتوریل 2×4 شامل چهار سطح اسید بوتیریک گلیسرید (0، 15/0، 30/0، 45/0) و دو سطح پری‌بیوتیک (0، 15/0) در قالب طرح کاملا تصادفی با تعداد 192 قطعه مرغ تخم­گذار سویه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی های-لاین (36W-) از سن 33 تا 47 هفتگی در 8 تیمار با 3 تکرار (با 8 قطعه مرغ در هر تکرار) انجام گردید. نتایج حاصل از این آزمایش نشان داد که تغذیه مرغ­های تخمگذار با مکمل پری­بیوتیک باعث افزایش درصد تولید تخم مرغ، وزن توده‌ی تخم مرغ‌ و کاهش ضریب تبدیل خوراک گردید (05/0 P<) و بالاترین درصد تخم مرغ تولیدی و توده تخم مرغ تولیدی در جیره حاوی 15/0 درصد اسید + 15/0 درصد پری‌بیوتیک و پایین ترین ضریب تبدیل غذایی در تیمار حاوی 15/0 درصد پری‌بیوتیک + 30/0 درصد اسید مشاهده شد. وزن تخم مرغ تولیدی ومصرف خوراک روزانه تحت تأثیر جیره­های آزمایشی قرار نگرفت (05/0<P). افزودنی‌های مورد استفاده در این تحقیق تاثیر معنی­داری بر صفات کیفی تخم مرغ نداشتند (05/0 <P ). سطح کلسترول، تری­گلیسرید، LDLو HDL سرم خون تحت تأثیر جیره­های آزمایشی قرار نگرفت (05/0 <P). بنابراین افزودن سطح 15/0 پری بیوتیک به تنهایی یا سطح 15/0 اسیدبوتیریک گلیسرید و پری­بیوتیک همزمان به جیره مرغ­های تخم­گذار، بدون تأثیر بر فراسنجه­های­کیفی تخم مرغ و لیپیدی سرم خون باعث بهبود عملکرد آن­ها خواهد شد

جهت بررسی اثرات مکمل نمودن تفاله گوجه فرنگی و روغن های کانولا، سویا و پیه حیوانی بر عملکرد، سیستم ایمنی، اجزاء لاشه و فرآسنجه-های استخوانی جوجه های گوشتی قبل و تحت تنش گرمایی، 792 قطعه جوجه گوشتی یک روزه سویه آرین در نه تیمار آزمایشی در 36 پن توزیع شدند. هر تیمار دارای 4 تکرار با 22 قطعه جوجه در هر واحدآزمایشی بود. این آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی 3×3 شامل سه نوع روغن (روغن سویا، کانولا و پیه حیوانی) و سه سطح تفاله گوجه فرنگی (0، 3 و 5 درصد) اجرا شد. برنامه تنش گرمایی از روز 42-29 ، روزانه به مدت 5 ساعت (34- 32 درجه سانتیگراد) اعمال گردید. در روز 28 و 42 از جوجه ها خون گیری و پاسخ ایمنی ارزیابی شد. نوع روغن یا سطح تفاله گوجه تأثیری بر میانگین وزن بدنی، مصرف خوراک، ضریب تبدیل غذایی، راندمان مصرف انرژی، پروتئین و شاخص تولید و سیستم ایمنی جوجه ها نداشت. روغن کانولا باعث کاهش درصد وزنی کبد و چربی بطنی نسبت به پیه حیوانی قبل از تنش گرمایی شد. در جوجه های تحت تنش گرمایی نیز روغن کانولا و تفاله گوجه باعث بهبود درصد وزنی حال و بورس و کاهش چربی بطنی در مقایسه با پیه حیوانی گردید. روغن کانولا و تفاله گوجه فرنگی در شرایط تنش گرمایی قطر دیافیز و ضخامت دیواره خارجی استخوان درشت نی جوجه ها را بهبود بخشیدند. بنابراین جیره های آزمایشی تأثیری بر عملکرد و سیستم ایمنی نداشت، اما افزودن روغن کانولا و تفاله گوجه فرنگی باعث بهبود وزن طحال و بورس و فرآسنجه های استخوانی و کاهش چربی بطنی گردید.