هدف: کارکردهای اجرایی نقش مهمی در توسعه نظریه ذهن دارند. نظریه ذهن نیز در توانایی کودکان برای درک و تفسیر رفتار دیگران نقش اساسی دارد. همچنین رابطه مثبتی بین کارکردهای اجرایی و نظریه ذهن با قضاوت اخلاقی وجود دارد. ازین رو در پژوهش حاضر، هدف بررسی رابطه بین کارکردهای اجرایی و قضاوت اخلاقی با توجه به نقش میانجی نظریه ذهن است.روش: این مطالعه از نوع توصیفی- همبستگی مبتنی بر مدلسازی معادلات ساختاری است. جامعه آماری پژوهش کودکان ۹ تا ۱۱ ساله شهر ایلام است که 370 نفر به روش نمونهگیری دردسترس انتخاب شدند. از سه پرسشنامه قضاوت اخلاقی Sinha and Verma (1971)، نظریه ذهن Ghamrani و همکاران (2006) و کارکردهای اجرایی Barkley (2012) برای گردآوری اطلاعات استفاده شد. دادهها به روشهای همبستگی اسپیرمن و مدلیابی معادلات ساختاری با استفاده از نرمافزارهایSPSS نسخه 24 وsmart PLS نسخه 3 تحلیل شدند. یافتهها: بین کارکردهای اجرایی و قضاوت اخلاقی (246/0=β و 05/0>P)، کارکردهای اجرایی و نظریه ذهن (545/0=β و 05/0>P)، نظریه ذهن و قضاوت اخلاقی (494/0=β و 05/0>P) رابطه وجود دارد. همچنین نقش میانجی نظریه ذهن در رابطه بین کارکردهای اجرایی و قضاوت اخلاقی (269/0=β و 05/0>P) تایید شد.نتیجهگیری: کارکرد اجرایی، ظرفیت شناختی زیربنایی است که شناخت سطح بالاتر مانند استدلال و تصمیمگیری در موقعیتهای اخلاقی را ممکن میسازد و تسهیل میکند. همچنین کارکرد اجرایی بر ارتقای سطح نظریه ذهن نیز اثر دارد. بنابراین جهت بهبود قضاوت اخلاقی برنامههای مداخلهای که رشد کارکردهای اجرایی را هدف قرار دهند، باید مورد توجه بیشتری قرار گیرند؛ زیرا میتوان از طریق بهبود کارکردهای اجرایی، بستر مناسبی برای ارتقای سطح نظریه ذهن فراهم آورد و ارتقای نظریه ذهن بر پیشرفت قضاوتهای اخلاقی تأثیر خواهد گذاشت.
هدف از انجام این پژوهش بررسی اثر سرمایۀ روانشناختی، اعتماد به سازمان و سبک رهبری تحولی بر رشد روانشناختی در کار از طریق نقش واسطهای نیازهای روانشناختی اساسی بود. جامعۀ پژوهش کلیۀ کارکنان شرکت ملّی مناطق نفتخیز جنوب-منطقه اهواز در سال 1398 را در بر میگیرد که از این میان 418 نفر به روش نمونهگیری تصادفی طبقهای انتخاب شدند. نتایج نشان داد که الگوی پیشنهادی از برازش خوبی با دادهها برخوردار است. یافتههای پژوهش حاکی از تأیید اثرهای مثبت مستقیم نیازهای روانشناختی اساسی، سرمایۀ روانشناختی و اعتماد به سازمان به رشد روانشناختی در کار بود (001/0>p)؛ امّا اثر مثبت مستقیم رهبری تحولی به رشد روانشناختی در کار غیرمعنادار بود. نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که سرمایۀ روانشناختی و اعتماد به سازمان هم به صورت مستقیم و هم غیرمستقیم و سبک رهبری تحولی تنها به صورت غیرمستقیم بر رشد روانشناختی در کار اثرگذارند. با توجه به نتایج پژوهش، اقداماتی در افزایش سرمایۀ روانشناختی و اعتماد به سازمان توصیه میشود.
مقدمه و اهداف بهزیستی روانشناختی از مهمترین نیازهای اساسی سالمندان است که میتواند بر جنبههای مختلف زندگی آنان تأثیر بگذارد. دینداری موجب افزایش بهزیستی روانشناختی میشود، اما علل این همایندی به وضوح روشن نیست؛ بنابراین هدف از مطالعه حاضر بررسی نقش واسطهای خودشفقتورزی در رابطه بین دینداری و بهزیستی روانشناختی است. مواد و روشها بر اساس پیشنهاد گاداگنولی و ولیسر (1998) نمونهای به تعداد 300 نفر از مردان سالمند سراهای نگهداری نیمهوقت شهر کرمانشاه به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. سالمندان به مقیاسهای بهزیستی روانشناختی، خودشفقتورزی و نگرش به دین پاسخ دادند. برای محاسبه شاخصهای توصیفی از آمار توصیفی و برای بررسی رابطه میان متغیرهای پژوهش از ضریب همبستگی پیرسون با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 23 استفاده شد. همچنین بهمنظور تحلیل دادهها از مدلیابی معادلات ساختاری جهت آزمون مسیرهای میانجیگری در الگوی پیشنهادشده و پاسخ دادن به فرضیههای پژوهش درباره اثرات غیرمستقیم نگرش به دین از طریق خودشفقتورزی از روش خودگردانسازی با استفاده از نرمافزار AMOS نسخه 23 استفاده شد. یافتهها نتایج تحقیق حاضر نشان داد اثر مستقیم نگرش به دین و بهزیستی روانشناختی بدون حضور متغیر میانجی (خودشفقتورزی) معنادار است و تأیید میشود (48/0=β)، یعنی دینداری بدون حضور متغیر میانجی موجب افزایش بهزیستی میشود. همچنین اثر مستقیم نگرش به دین بر خودشفقتورزی (46/0=β)، اثر مستقیم خودشفقتورزی بر بهزیستی (80/0=β) و اثر غیرمستقیم نگرش دینی بر بهزیستی روانشناختی از طریق خودشفقتورزی (37/0=β) معنادار است و تأیید میشود؛ بنابراین خودشفقتورزی میتواند رابطه بین نگرش به دین و بهزیستی را میانجیگری کند. نتیجه گیری پژوهش حاضر پس از ترسیم الگویی برای تعیین رابطه نگرش به دین با بهزیستی روانشناختی، رابطه نگرش به دین با خودشفقتورزی و همچنین رابطه آنها را با بهزیستی روانشناختی روشن کرد. بدینصورت که نگرش به دین میتواند با افزایش خودشفقتورزی تأثیر مثبتی بر بهزیستی روانشناختی سالمندان اعمال کند؛ بنابراین توجه به نقش خودشفقتورزی در تبیین رابطه نگرش به دین و بهزیستی روانشناختی حائز اهمیت است و میتوان با ایجاد ظرفیتهای فردی و روانی برای افزایش خودشفقتورزی، بهزیستی روانشناختی سالمندان را بهبود بخشید.
هدف این پژوهش عبارت بود از بررسی چگونگی ارتباط «مؤلفههای نگرش به دین» و «خودشفقتورزی» در مردان سالمند؛ به این منظور، با روش تصادفی ساده، 300 نفر از سالمندان حاضر در «مرکز نگهداری نیمهوقت سالمندان مهرگان شهر کرمانشاه» انتخاب شدند. آنان به پرسشنامههای «فرم کوتاه خودشفقتورزی» و «نگرش مسلمانان به دین» پاسخ دادند؛ دادهها با «ضریب همبستگی پیرسون» و «تحلیل رگرسیون گام به گام» تحلیل شدند. یافتهها نشان داد که بین «مؤلفههای دینداری» و «خودشفقتورزی» رابطه مثبت معنادار وجود دارد؛ «مؤلفههای نگرش به دین» که شامل «کمک شخصی»، «نگرش اسلامی» و «مناسک اسلامی» میباشند؛ به ترتیب بهطور معناداری قادر به پیشبینی 23درصد از خودشفقتورزی سالمندان است. پس میتوان با افزایش «دینداری»، «خودشفقتورزی» را افزایش داد و درنتیجه توان مقابله سالمندان در برابر بیماریهای روانی و مشکلات زندگی را بهبود بخشید
زندگی زناشویی دستخوش مخاطرات گوناگونی است، حادترین این مخاطرات آشفتگی زناشویی است که منجر به جدایی هیجانی و طلاق میشود. هرچند پژوهشهای متفاوت و بعضا قابل طرحی در این زمینه صورت گرفته است ولی به نظر میرسد لازم است با رویکردهای تئوریک دیگری نیز به این موضوع پرداخته شود؛ بنابراین پژوهش حاضر با هدف ارائه تصویری از زیست جهان زنانی که آشفتگی زناشویی را تجربه کردهاند با تکیه بر رویکرد پدیدارشناسانه انجامشده است. جامعه پژوهش دربرگیرنده زنان با تجربه آشفتگی زناشویی مراجعهکننده به کلینیک توحید شهر کرمانشاه بوده است. نمونهگیری بهصورت هدفمند بوده که نخست با 6 نفر از زنان مصاحبه اکتشافی انجامشده، سپس با شمار 16 نفر از آنان که خودشان یا همسرشان تجربه بیماری روانی آشکاری نداشتند، مصاحبه اصلی صورت گرفته و نمونهگیری به اشباع رسیده است. با استفاده از مصاحبه اپیزودیک و با تکیه بر روش پدیدارشناسی در روانشناسی جیورجی-ورتز جهان ادراکی زنان به تصویر کشیده شده است. پنج ساختار کلی (درونمایه) دربرگیرنده، قصدمندی متعارض، درک متقابل تجربه زیسته، همدلی هیجانی، تصورات زوجین پیش از و ابژهگی آموختهشده توصیفی از تجربه آشفتگی زناشویی در جهان ادراکی زنان موردمطالعه است. بنا بر نتایج مطالعه حاضر به درمانگران بالینی توصیه میشود از این مفاهیم در مشاورههای پیش از ازدواج بهمنظور آگاهی بیشتر زوجین بهره گیرند.
اخیراً موضوع آشفتگی زناشویی به عنوان یکی از عاملهای ختم شونده به طلاق مورد توجه قرار گرفته است. نتایج مطالعات نشان میدهد در هر لحظه 20% جمعیت در معرض آشفتگی زناشویی هستند. لذا به نظر میرسد شناسایی عوامل پیشبینیکننده آشفتگی زناشویی و توجه به مسائل جنسیتی جهت هر گونه اقدامات پیشگیری کننده ضروری است؛ بنابراین مرور سیستماتیک حاضر، با هدف شناسایی عوامل پیشبینیکننده آشفتگی زناشویی در پژوهشهای مورد نـظر و چـگونـگی توجه آنها به مسائل جنسیتـی انجام شـدهاسـت. قلمرو این مرور، پـژوهشهای انجام شـده طی سالهای 2018-1981 بوده و جستجو در پایگاههای اطلاعاتی با استفاده ازکلید واژهMarital distress, Men, Women, Couple و معادل فارسی آنها انجام شده است. نتایج این مرور متون نشان داده که مطالعات به ترتیب عوامل فردی 2/52 % و بین فردی7/21% ، اجتماعی- فرهنگی13% ، فردی و بین فردی7/8% ، فردی و اجتماعی –فرهنگی3/4 % را پیشبینیکننده آشفتگی زناشویی میدانند. دیگر نتایج این مطالعه حاکی از آن است که آشفتگی زناشویی در 86% مطالعات با روش کمی مورد بررسی قرار گرفته و60% مطالعات، مبنای تئوریکی مشخصی درنظر نگرفتهاند. فراتر از چنین ویژگیهایی، به نظر میرسد نگاه محققان در بیشتر مطالعات انجام شده، مبتنی بر نظرگاهی پوزیتیویستی از روانشناسی و روانشناسی اجتماعی بوده است و جای خالی رویکردهایی غیر پوزیتیویستی برای تحلیل چنین موضوعی احساس میشود. تحلیلهایی که مفاهیمی همانند« توالی تعاملی در روابط زناشویی»، «جهان ادراکی زوجین»، «همدلی هیجانی» و «مسائل جنسیتی» را به میان آورند. این چنین رویکردهایی در کنار رویکردهای پوزیتیویستی میتوانند به غنای تحلیلی «پژوهشهای آشفتگی زناشویی» مدد رسانند.
این پژوهش با هدف تعیین رابطۀ بهزیستی روانشناختی با دینداری، خودشفقتورزی و اضطراب مرگ در سالمندان انجام شد. به این منظور از مردان سالمند درمرکز نگهداری نیمهوقت سالمندان مهرگان شهرکرمانشاه، 300 نفر به عنوان نمونه به روش غیرتصادفی داوطلبانه انتخاب شدند و به مقیاس بهزیستی روانشناختی(ریف، 1989 )، فرم کوتاهمقیاس خودشفقتورزی (ریس، پومیر، نف و ون گوچت، 2011 )، مقیاس بازخورد مسلمانان به دین (وایلد و جوزف، 1997 ) و مقیاساضطراب مرگ (تمپلر، 1970 ) پاسخ دادند. برای تحلیل دادهها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گامبهگام استفاده شد. نتایج نشان داد که بهزیستیروانشناختی با خودشفقتورزی و دینداری رابطۀ مثبت و با اضطراب مرگ رابطۀ منفی دارد. نتایج تحلیل رگرسیون گامبهگام نیز نشان داد که بهترتیب اهمیتبیشهمانندسازی، کمک شخصی، ذهنآگاهی، انزوا، اضطراب مرگ، خودقضاوتی و مناسک اسلامی قادر به پیشبینی 59 درصد از تغییرات بهزیستی روانشناختیاست؛ بنابراین با تقویت خودشفقتورزی و دینداری در کنار توجه به راهکارهای کاهش اضطراب مرگ میتوان بهزیستی روانشناختی در سالمندان را افزایشداد.
سابقه و هدف: با توجه به نقش مهم و روزافزون بهزيستي سالمندان، بررسی نقش متغيرهاي مختلف در بهزيستي ضروری به نظر میرسد؛ بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطهی بهزیستی روانشناختی با دینداری و اضطراب مرگ در سالمندان مرد صورت گرفته است. روش کار: این پژوهش توصیفی ازنوع همبستگی است. جامعهی آماری پژوهش شامل 700 مرد سالمند سراهای نگهداری نیمهوقت سالمندان شهر کرمانشاه است، که 200 نفر از آنان بهروش تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامهی بهزیستی روانشناختی ریف، مقیاس نگرش مسلمانان به دین وایلد و جوزف و پرسشنامهی اضطراب مرگ تمپلر بود. معیارهای ورود به پژوهش نیز شامل کسب نمرهی بالای 22 در آزمون وضعیت روانی، داشتن سن حداقل 60 سال، داشتن تحصیلات راهنمایی یا بالاتر و داشتن حداقل درآمد ماهیانه برای گذراندن زندگی بود. افرادی که دارای این شرایط نبودند از مطالعه خارج شدند. برای تحلیل دادهها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گامبهگام استفاده شد. در این پژوهش همهی موارد اخلاقی رعایت شده است. علاوهبراین، نویسندگان مقاله هیچگونه تضاد منافعی گزارش نکردهاند. یافتهها: یافتهها نشان داد كه بین بهزیستی روانشناختی با دینداری (39/0 = r) رابطهی مثبت و با اضطراب مرگ (19/0- = r) رابطهی منفی و معنیداری وجود دارد (001/0P<). نتايج تحليل رگرسيون گامبهگام نيز نشان داد که بهترتیب اهمیت؛ نگرش اسلامی، اضطراب مرگ و مناسک اسلامی بهطور معناداری قادر به پیشبيني 22 درصد از بهزیستی روانشناختی در سالمندان بودند (001/0P<). نتیجهگیری: بنابراین با توجه به نقش دینداری در زندگی و بهکارگیری راهبردهایی که موجب کاهش اضطراب مرگ میشود، میتوان بهزیستی روانشناختی را در سالمندان افزایش داد. استناد مقاله به این صورت است : VaraeeP, MomeniKh, MoradiA. Prediction of psychological well-being based on attitude toward religion and death anxiety in the elderly men of Kermanshah's part-time elderly care center. J Res Relig Health. 2018; 4(2): 54- 68.DOI: https://doi.org/10.22037/jrrh.v4i2.19018
لتحميل النسخة الكاملة لهذه المقالة انقر هناخلفية البحث وأهدافه: بالنظر إلى الدور المهم والمتصاعد لرفاه المسنين، فإن دراسة دور المتغيرات المختلفة في الرفاهية تبدو ضرورية، لذلك یستهدف البحث الحالي، دراسة العلاقة بين الرفاه النفسي والتدين والقلق من الموت لدى الرجال المسنين.منهجية البحث: هذه الدراسة الوصفية هي من نوع الارتباط. لقد تألف المجتمع الإحصائي في الدراسة من 700 رجل مسن مقيم في دور رعاية المسنين، تم اختيار 200 منهم بواسطة عينة عشوائية بسيطة. وشملت أدوات البحث، استبيان ريف للرفاه النفسي، مقياس موقف المسلمين من الدين لـوايلد وجوزيف، واستبيان قلق الموت لـتمبلر. وتشمل معايير القبول للانضمام في البحث، الحصول على درجة أكثر من 22 في اختبار الوضع النفسي، العمر أكثر من 60 سنة، امتلاك شهادة ثانوية على الأقل، والراتب الشهري بما فيه الكفاية. تم رفض الأشخاص الذين ليس لديهم هذه الشروط. ولتحليل البيانات، تم استخدام معامل ارتباط بيرسون وتحليل الانحدار التدريجي. تمت مراعاة جميع الموارد الأخلاقية في هذا البحث، واضافة الى هذا، فإن مؤلفي المقالة لم يشيروا الى تضارب المصالح.الكشوفات: أظهرت النتائج وجود علاقة ايجابية هامة بين الرفاه النفسي والتدين (39/0=r) وعلاقة سلبية (19/0-=r) بين الرفاه النفسي وقلق الموت (001/0P<). وأظهرت نتائج تحليل الانحدار التدريجي أن النظرة الدينية والقلق من الموت والمناسك الدينية )على حسب الأهمية) يمكن أن تتنبأ بنسبة 22٪ من الرفاه النفسي لدى كبار السن (001/0P<).النتیجة: إذن، مع تصاعد الاهتمام بدور التدين في الحياة وتطبيق الاستراتيجيات التي تقلل من قلق الموت، يمكن رفع مستوى الرفاه النفسي في كبار السن.لتحميل النسخة الكاملة لهذه المقالة انقر هنايتم استناد المقالة على الترتيب التالي:VaraeeP, MomeniKh, MoradiA. Prediction of psychological well-being based on attitude toward religion and death anxiety in the elderly men of Kermanshah's part-time elderly care center. J Res Relig Health. 2018; 4(2): 54- 68.
با توجه به اهمیت حیاتی بهزیستی سالمندان و رشد سریع جمعیت آنان، بررسی نقش متغیرهای مختلف در بهزیستی سالمندان ضروری به نظر میرسد. بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بهزیستی روانشناختی با دینداری و خود شفقتورزی در سالمندان انجام پذیرفت. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوهی اجرا، توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی سالمندان مقیم سراهای سالمندان نیمه وقت شهرکرمانشاه، به تعداد 1190 نفر است که از این تعداد، 700 نفر مرد و 490 نفر زن بالای 55 سال میباشند. بر اساس جدول مورگان نمونه به تعداد 300 نفر فقط از مردان انتخاب شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه بهزیستی روانشناختی ریف، مقیاس نگرش مسلمانان به دین وایلد و جوزف و پرسشنامه فرم کوتاه خود شفقتورزی ریس و همکاران بودند. در تحلیل دادهها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام استفاده شد. یافتهها نشان دادند که بین دینداری (46/0=r) و خودشفقتورزی (61/0=r) با بهزیستی روانشناختی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (001/0P<). نتایج تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که بیش همانندسازی، کمک شخصی، ذهن آگاهی، انزوا و مناسک اسلامی قادر به پیشبینی 57 درصد از واریانس بهزیستی روانشناختی در سالمندان میباشند. بنابراین با افزایش دینداری در زندگی و خودشفقتورزی، میتوان بهزیستی روانشناختی را افزایش داد.
پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی شن بازی درمانی بر کاهش اختلالات رفتاری کودکان مبتلا به اختلال رفتاری انجام شد. این پژوهش از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل و روش آماری تحلیل کوواریانس چند متغیره بود. جامعه آماری شامل کودکان 7-5 ساله دارای اختلال رفتاری بود که در سال 92-91 در مراکز مهد کودک شهر کرمانشاه، قرار داشتند. روش نمونه گیری تصادفی ساده بود. ابتدا از بین مناطق سه گانه شهر کرمانشاه، شش مهد کودک(از هر منطقه دو مهد کودک) به تصادف انتخاب شد. 54 کودک دارای اختلال رفتاری شناسی شدند. سپس بر اساس نقطه برش پرسشنامه و شرایط ورود و خروج از مطالعه، 30 کودک( 10 دختر و 20 پسر) به عنوان گروه نمونه انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش 15 نفر و کنترل 15 نفر قرار گرفتند. کودکانی که در گروه آزمایشی قرار داشتند به مدت ده جلسه هفتگی (45 دقیقه در هفته) در فعالیت شن بازی به صورت انفرادی شرکت داده شدند در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند. برای سنجش اختلال رفتاری و مؤلفه های آن از پرسشنامه اختلال رفتاری راتر فرم معلم(1967) استفاده شد. نتایج تحلیل کوواریانس نشان دادند که مداخله شن بازی درمانی، به کاهش مؤلفه های پرخاشگری/بیش فعالی، اضطراب/افسردگی، ناسازگاری و کمبود توجه در کودکان مبتلا به اختلال رفتاری منجر می شود. اما بر اختلال سلوک اثر معنی دار ندارد. چنین دستاوردی در پیگیری یک ماه حفظ شد. می توان نتیجه گرفت مداخله شن بازی در کاهش اختلال رفتاری کودکان مبتلا به اختلال رفتاری نقش مژثری دارد.
پژوهش حاضر با هدفبررسی رابطة ترس از موفقیت، احساس شرم و گناه با نشانگان وانمودگرایی اجرا شد و این مطالعه از نوع توصیفی و همبستگی و جامعة آماری شامل کلیة دانشجویان دختر تحصیلات تکمیلی (مقطع ارشد و دکترا) دانشگاه رازی شهر کرمانشاه در سال تحصیلی 93-1392بود. که 1200نفر را در بر میگرفت. از میان آنها، تعداد300 نفر به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. سپس پرسشنامههای نشانگان وانمودگرایی کلانس و ایمز(1978)، ترس از موفقیت زاکرمن و آلیسون (1976) و زیر مقیاس آمادگی برای شرم و گناه مقیاس عاطفه خودآگاه تانگ نی(2005) در میان آنها توزیع شد. برای تحلیل دادهها علاوه بر روشهای آمار توصیفی از آزمون همبستگی و رگرسیون استفاده شد. نتایج نشان داد که میان نشانگان وانمودگرایی و احساس شرم و گناه و ترس از موفقیت رابطة مثبت و معناداری وجود دارد و متغیرهای پیشبین ترس از موفقیت و احساس شرم و گناه به طور معنادار و مثبت نشانگان وانمودگرایی را پیشبینی میکنند.
هدف: پژوهش حاضر به منظور بررسی اثربخشی شنبازی درمانی، بر کاهش پرخاشگری/بیشفعالی کودکان پیشدبستانی شهرستان کرمانشاه انجام شد. روش تحقیق: روش مطالعه، تجربی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود و روش آماری آن تحلیل کوواریانس چند متغیره است. جامعه آماری مطالعه کلیه کودکان 7-5 ساله دارای پرخاشگری/بیشفعالی شهر کرمانشاه و روش نمونهگیری تصادفی ساده بود. ابتدا از میان مناطق سه گانه شهر کرمانشاه، شش مهد کودک( از هر منطقه دو مهد کودک) به تصادف انتخاب شد. 54 کودک دارای اختلال پرخاشگری/بیشفعالی شناسایی شدند. سپس بر اساس شرایط ورود و خروج از مطالعه، 30 کودک( 10 دختر و 20 پسر) به عنوان گروه نمونه انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش 15 نفر و کنترل 15 نفر قرار گرفتند. پرسشنامه اختلال رفتاری راتر فرم معلم( 1967) در مرحله پیش آزمون- پس آزمون و یک ماه بعد از پایان مداخله توسط مربیان تکمیل شد. کودکانی که در گروه آزمایشی قرار داشتند به مدت ده جلسه هفتگی (45 دقیقه در هفته) در فعالیت شنبازی درمانی به صورت انفرادی شرکت داده شدند. یافتهها: نتایج نشان داد که شنبازی درمانی اثر معنیداری بر کاهش پرخاشگری/بیشفعالی کودکان گروه آزمایشی در مقایسه با کودکان گروه کنترل دارد. چنین دستاوردی در پیگیری یک ماه حفظ شد. نتیجهگیری: با توجه به نتایج به دست آمده میتوان گفت شن بازی درمانی میتواند در کاهش اختلال رفتاری کودکان مؤثر واقع شود و بر ضرورت کاربرد شن بازی درمانی به منظور کاهش پرخاشگری/بیشفعالی و افزایش سلامت روانی در کودکان دارای این اختلال تأکید شد.
